امروز: چهارشنبه ۱-آذر-۱۳۹۶ / الأربعاء 04-ربيع أول-1439 / Wednesday 2017-November-22

مناسبت روز
پیام سایت :

مقاله ووشو

مقاله ووشو

مقدمه

ووشو مادر همه ورزشهای رزمی جهان است در واقع ووشو یا همان کونکفو یا بوکس چینی یک ورزش نیست بلکه هنری است در بر دارنده بیش از ۱۵ ورزش یک ووشو کار باید مانند یک بوکسور دستهایش قوی باشد مثل یک جودوکار یا کشتی کیر فنون درگیری را بلد باشد پاهایش ورزیده بوده و از فنون کامل پا بهره کامل داشته باشد و مثل یک ژیمیناست از حرکات آکروبات قوی برخوردار باشد .
ضربات دست ، پا ، درکیریها و فنون دفاع شخصی ، حرکات آکروبات ، چین نا ها یا همان فنون قفل مفاصل ، سرعت ، قدرت ، پرشهای طولی و عرضی ،فرمهای قوی ؛ سریع و زیبا و مبارزات قدرتمند در قالب ساندا که مبارزه آزاد می باشد و سانشو که مبارزه مسابقاتی است تن ووشوکار را به بهنرین نحو سیقل می دهد آما موضوع در همینجا پایان نمی گیرد بلکه تازه شروع کار است . در این مرحله است که او وارد جرکه تمرینات روانی می پیوندد باید روحش را نیز قدرتمند کرده و از نیروهای نهفته اش بهره گیرد . می گویند تای چی آخر ووشو است ولی اینطور نیست برای هنر رزمی مخصوصا ووشو نهایتی نیست چون مبنایش الهام از طبیعت است و به قدمت طبیعت ادامه دارد . یک ووشو کار ماهر علاوه بر رزمکار باید پزشک ماهری نیز برای خودش باشد . البته تمرینات اصولی ووشو جان را صفا داده و از امراضی که اکثرا ریشه در روح انسان دارند جلوگیری می کند . به نظر بنده امروزه باید دنبال روشی به نام ورزش درمانی باشیم که در واقع ورزش دوای


اکثر دردهاس تاریخچه ووشو
قدمت ووشو در کشور چین به زمانه ای بسیار دور که اولین صورت های اجتماعات بشری در جوامع اولیه بوجود آمدند،باز می گردد.در آن زمان بمنظور حفظ سلامتی،درمان بیماری ها،افزایش بنیه جسمانی و طول عمر و تعلیم مهارتهای نظامی به افراد آن جوامع،حرکاتی ابداع گردید که بسط و گسترش آن در طول ادوار مختلف،به ورزش زیبا و جذاب ووشوی امروزی بدل شده است. در حدود پنج قرن قبل از میلاد،یک راهب هندی بنام ” بودهیدهارما “ که بانامهای (تامو) و (داروماتائیشی) هم از او یاد می شود،بقصد اشاعه تعلیمات مذهبی،از هند راهی چین شد.وی پس از عبور از کوههای صعب العبور هیمالیا به کشور چین رسید و در معبدی بنام ( شائولین ) مستقر گردید.تعالیم راهب تامو شامل مجموعه ای از تمرینات پرهیزگاری و قواعد خشک انضباطی بود که بواسطه وضعیت جسمانی ضعیف،پیروان وی طاقت تحمل آموزشهای او را نداشته و بتدریج دچار ضعف و بیحالی می شدند.لذا تامو حرکاتی را برای تقویت بنیه جسمانی شاگردان خود ابداع نمود که به (۱۸ حرکت دست لوهان) معروف شد.این حرکات بتدریج گسترش یافته و پایه و اساس سبک های ووشو را تشکیل دادند. در طی قرون ۱۴ تا ۱۶ میلادی چهره های برجسته ورزشهای رزمی بتدریج در معبد شائولین گردهم آمدند و سبک های اصلی ووشو را به تقلید از حرکات حیوانانی همچون پلنگ،درنا،مار،ببر و اژدها بوجود آمدند.لیکن امپراتور وقت که بتدریج از فعالیت های ساکنان این معبد دچار ترس و نگرانی شده و معبد را تهدیدی علیه حکومت خود می دید،فرمان انهدام و به آتش کشیدن معبد شائولین را صادر کرد.در لشکرکشی امپراتور برای انهدام معبد،فقط تعداد اندکی از افراد آن توانستند جان سالم از مهلکه بدر ببرند.این واقعه تلخ تاریخی از سوی دیگر موجب انتشار و اشاعه ورزشهای رزمی معبد شائولین که تا آن زمان محفوظ و مخفی مانده بود به سایر نقاط کشور چین گردید،هر چند امپراتوران برخی از سلسله های حاکم بر کشور پهناور چین تمرینات ورزشهای رزمی را خطری برای حکومت خود قلمداد نموده و انجام آنرا ممنوع اعلام کرده بودند لیکن امپراتورانی هم بودند که خود شیفته این تمرینات بوده و موجبات ترویج آنرا فراهم کرده اند.در دوران سلسله های شانگ (SHANG) و ژو (ZHAU) حرکاتی از ووشو بوجود آمدند که برای آموزش سربازان استفاده می شد و همه ساله در پائیز و بهار مسابقات کشتی خاصی بنام جیائو برای انتخاب سربازان نمونه و اعطای عناوین افتخاری برگزار می شد.با ایجاد کاربرد نظامی برای ووشو،رفته رفته حرکات رزم با شمشمیر ، نیزه و چوب بوجود آمدند.ظهور گروههای نمایش خیابانی بنام لوکی ( LIQI ) که از طریق نمایش حرکات رزمی امرار معاش می کردند،خود باعث گسترش هر چه بیشتر ووشو گردید . دوران سلطنت سلسله های کی( QING) و مینگ ( MING ) را می توان عصر شکوفایی ووشو بشمار آورد . در طی سالهای ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۹ سازمانهای بسیاری در چین برای ووشو تشکیل شدند مثل انجمن هنرمندان رزمی و انجمن تربیت بدنی و غیره که در گشترش و اشاعه ورزش ووشو نقش مهمی را ایفا کردند.در سال ۱۹۲۸ انستیتو مرکزی ووشو توسط دولت جمهوری در نان حینگ تشکیل شد.در سال ۱۹۳۹ نخستین تیم ملی ووشوی چین در یازدهمین دوره بازیهای المپیک برلین یک مراسم نمایشی اجرا کردند.با تاسیس جمهوری خلق چین،ووشو بعنوان بخشی از فرهنگ اجتماعی و تربیت بدنی مردم در آمده و به طرز چشمگیری گسترش یافت.در سال ۱۹۵۶ انجمن ووشوی چین در پکن تشکیل شد که با اشاعه حرکاتی همچون فرم ساده شده تای چی چوان،چانگ چوان،حرکت شمشیر پهن و باریک،نیزه و چوب در سطوح مبتدی،متوسط و عالی در بهبود همگانی شدن ورزش ووشو، کمک شایانی کرد. در سال ۱۹۵۸ نخستین پیش نویس((قوانین مسابقات ووشو))توسط کمیسیون ورزش و تربیت بدنی ایالتی گردآوری و تنظیم شد.با راهنمایی های همین کمیسیون و انجمن ووشوی چین،انجمن ها،اتحادیه ها،مدارس ووشو،انجمن های تحقیقاتی،تیم های آماتوری و حرفه ای در مراکز آموزشی،محلات،شهرها و ایالات تشکیل شدند که شبکه عظیمی از فعالیتهای جمعی ووشو را به وجود آوردند .در سال ۱۹۸۴ درجه استادی ووشو توسط مجلس ایالتی تعیین شد.با تصویب دولت چین در سال ۱۹۸۶(انستیتو تحقیقات ووشوی چین) تشکیل و بعنوان عالیترین مرجع،هدایت تحقیقات فنی و آکادمیک در زمینه ووشو را بر عهده گرفت.دولت چین با برپایی تورنمت های متعدد بین المللی،ورزش سنتی خود را هر چه بیشتر به جهانیان معرفی کرد و در سال ۱۹۸۷ نخستین دوره مسابقات آسیایی ووشو در یوکوهامای ژاپن برگزار و فدراسیون آسیایی ووشو (IWF ) تاسیس گردید.دومین دور مسابقات آسیایی ووشو به سال ۱۹۸۹ در هنگ کنگ برگزار شد و در سال ۱۹۹۰ و طی یازدهمین دوره بازیهای آسیایی پکن،این ورزش رسما بعنوان یک رویداد رقابتی و بین المللی معرفی گردیده و فدراسیون جهانی این رشته به نام ( IWF ) تشکیل و فعالیت خود را آغاز نمود.اولین دوره مسابقات بین المللی این رشته در سال ۱۹۹۱ بر پا شده و دوره های بعدی این مسابقات هر دو سال یکبار برگزار می گردد.رشد و گسترش ووشو در نقاط مختلف کشور چین تحت تاثیر شرایط اقلیمی و جغرافیایی قرار گرفته و بسته به شرایط اقلیمی تکنیکهای مختلفی را در خود بسط و پرورش داده است ، که اصطلاحا به سبک های شمالی و جنوبی معروف شده اند .
۱) سبکهای شمالی چین : سرزمین های شمالی چین بیشتر بصورت جلگه و دشتهای و سیع و هموار است و بنابراین مردم این سرزمین ها امکان اجرای حرکاتی باز همراه با دویدن ، پرش جهش ، معلق زدن و غیره را در اختیار داشته اند . لذا تکنیک ها و سبک هایی که در این مناطق رشد و توسعه پیدا کردند دارای ویژگیهایی هستند مثل حرکات باز ، سریع ، چابک و پر قدرت ریتم واضح ، ضربات بلند دست و پا ، دویدن ، جهش ، معلق زدن و غیره . همچنین حرکات متعددی با استفاده از سلاحهای کوتاه و بلند در این مناطق بوجود آمدند . از مهمترین سبکهای شمالی ورزش ووشو که اصطلاحا مشت بلند نامیده می شود می توان به چانگ چوان( chang chuan ) اشاره کرد .
۲) سبک های جنوبی چین : جنوب چین به جهت شرایط اقلیمی و جغرافیایی خاص خود که بیشتر از رودخانه ها ، جنگلها ، مرداب ها و کوهستانها و در کل از مناطق ناهمواری تشکیل شده است ، حرکاتی از ووشو را در خود پرورانده است که دارای ویژگیهایی مثل : حرکات سریع ، اعمال قدرت ، استقرارهای محکم و استوار و موضع گیریهای خوب بدن در واکنش به حملات مختلف از هر سو،ضربات بسیار فشرده سریع انفجاری ، ضربات کوتاه ، مشت های کوتاه و فریادهای بلند می باشد . علت توسعه چنین حرکاتی را شاید بتوان با شیوه زندگی مردم سرزمین های جنوبی چین مرتبط دانست . این مردمان بیشتر به کارهایی مثل صیادی و ماهیگیری می پرداختند و بیشتر اوقات ، منازعات و جنگ های آنها برروی قایق انجام می شد.لذا حرکاتی که نیاز کمتری به دویدن و جابجایی داشته باشد مورد توجه قرار گرفت وگسترش پیدا کرد.ازمهمترین سبک های جنوبی ورزش ووشو که اصطلاحا مشت کوتاه نامیده می شوند می توان از نانچوان نام برد سبکهای مختلف ووشوی چینی
سبکهای بوکس چینی
بررسی دقیق این مطلب که امروزه چند سبک در سراسر چین تمرین می شود کار دشواری است. بیش از صد مدرسه ( معبد ) وجود دارد و هر مدرسه به نوبه خود شامل چندین سبک جداگانه می باشد.
یانگ چون چوان ( بوکس جوانی جاودان) در استان فوجیان ابداع شد و بعد ها به طرف جنوب در گوانگ دونگ، ماکائو و هنگ کنگ گسترش یافت . یانگ چون چوان یکی از چندین سبک زیر مجموعه نان چوان( مشت جنوبی) است. سبک پویا و نیرومندی که در جنوب رود یانگ تسه بسیار پرطرفدار است .در میان سبکهای مختلف نان چوان ، معروف ترین آنها عبارتند از: هانگ جیاچوان ، لیا جیا چوان، کای جیا چوان، لی جیاچوان، موجیاچوان ، اینها پنج مدرسه برتر نان چوان می باشند. مدریه های دیگر نان چوان عبارتند از: بوکس درنا و ببر و یانگ چون چوان( بوکس جوانی جاودان)، جیاچوان( بوکس شوالیه)، هاکاچوان و فوجیا چوان( بوکس بودائی) و پای می چوان و ریو چوان( بوکس کونفوسیوسی)، نان جی چوان، لی یان شائو چوان، دیائوجیائو چوان، یوجیاجیائو و سونگ جیاجیائو این تعداد مدارس مختلف، تنوع وسیعی از سبکها را در بر دارند به عنوان نمونه در استان گوان دونگ بیش از ۳۵۰ روتین بدون سلاح و ۱۰۰ روتین با سلاح وجود دارد که متعلق به مدارس مختلف می باشند .بی چوان، ( بوکس شمالی) اصطلاح عامی می باشد برای مدارس مختلف ووشو در استان های شمال رود یانگ تسه سرعت و قدرت، از ویژگیهای مدارس شمالی است و این مدارس بر روی انواع لگدها و حرکات پا تاکید فراوان دارند.از این رو گفته می شود(( مشت های جنوبی، پاهای شمالی)) سبکهای عمده مدارس شمالی ووشو عبارتند از: شائولین چوان، فنزی چوان، پائو چوان، هانگ چوان، تونگ بی چوان، میزون چوان، لی یوهه چوان، تن توئی، چیوجیائو( ضربه های تند پا)، باجی چوان( بوکس نهائی) ، تای زوچانگ چوان و میان چوان( بوکس نخ ابریشمی). همین طور سبکهای پر طرفدار تای چی چوان و چانگ چوان و زوئینگ یی چوان و غیره وجود دارد . هر کدام از این سبکها متون خاص خود را دارد. فرم های متعدد، حاصل رشد در مدارس عمده سبکهای محلی، متناسب با دست آورد اساتید برجسته ووشو است. بعضی از این سبک ها علاوه بر روتین های ساده، فنون پایه و تمرین هایی برای مبتدیان، تمرین های پیچیده ای هم برای هنرجویان پیشرفته دارند. برای نمونه تای چی چوان به ۵ شاخه اصلی sun ،yang،chen ،woo ،hawoo تقسیم می شود .هر یک از این شاخه ها شامل انواعی از فرم های گوناگون می باشند.مثلا” شاخهchan دارای روتین قدیمی، روتین جدید و روتین ژائو بائو است. شاخهyang دارای روتین های بلند و روتین های کوتاه است. با توجه به این همه گروه، مدارس و سبکه، جهت ترتیب دادن مسابقات و ترویج ووشو، نیاز به سازمان دهی امور، کاملا” مشهود است.
امروزه در مسابقات، سبکه در ۷ دسته قرار می گیرند:
۱- دسته چانگ چوان آزاد: روتین هایی که از زمان تاسیس چین جدید بوجود آمده اند. این روتین ها که بر پایه شاخه سنتی چانگ چوان شکل گرفته اند شامل استقرارهای معین، استانداردها و مواد آموزشی یکنواخت است و به خاطر حرکات پر تحرک و گسترده شان برای کودکان مناسب تراند.
۲- دسته تای چی چوان: شامل تمامی سبک های سنتی و جدید می باشد . این استقرارها که برای بیشتر افراد مناسب اند، در درمان بیماری و تقویت ساختار بدنی مفید می باشند.
۳- دسته نان چوان: حرکات این سبکهای جنوبی قدرتی و پرتکاپو هستند و دارای تنوعی از ضربات دست و فریادهای انفجاری هماهنگ با حرکات می باشند.
۴- دسته زونگ پی باگوا: ویژگی آن حرکات با ثبات، ریشه دار و فرم های ساده است . رهبری حرکات بر۱ – چانگ چوان ووشو : یکی از سبکهای شمالی ووشو ( کونگ فو چینی )
۲- چی کنگ : روش سنتی چینیان برای پرورش نیروی درونی
۳ – ریکی : یک روش ژاپنی جهت ایجاد نیروی درونی
۴ – مدیتیشن : مدیتیشن حالتی از بی ذهنی است
۵ – هیپنوتیزم
۶ – تای چی

چانگ چوان ووشو ( مشت بلند شائولین )
چانگ چوان در ترجمه به معنای مشت بلند می باشد که در ووشو بعنوان سبک مشت بلند شائولین و یا کونگ فوی مشت بلند معروف است . این سبک یکی ازمشخص ترینو بارزترین سبکها در زمره دسته بندی سیستمهای شمالی است که قرنها به شیوه ها و متدهای مختلف و متنوع در کشور چین مورد تمرین قرار می گیرد . اکثر ورزشکاران رشته ووشو بر این موضوع متوفق القولند که این سبک یک شیوه مناسب و مطلوب جهت شکوفائی استعدادهای فیزیکی افراد , توسعه کشیدگی دامنه های حرکتی و همچنین کمک کننده در ازدیاد قدرت انفجاری و سرعت می باشد. در چانگ چوان حرکا ت بصورت تند وسریع , چابک و با قدرت انفجاری انجام شده و مجری می باید دارای یک ریتم روان و با اتکا به نقطه های اوج و فرود قدرت و سرعت در بین حرکات می باشد . در سال ۱۹۲۰ نظریه پرداز ووشو ژدونگ در کتاب خود ” طرحی از ووشوچینی ” این سبکها را این طور توصیف می کند .
همه چیز حول محور نششاط و سرعت , حمله و عقب نشینی با سرعت , تحرک وغیر قابل پیش بینی بودن , حریف را در حالت شک و ترید نگهداشتن سعی در استفاده از هر روزنه می چرخد . در نتیجه حریف به قدری مشغول است که نمی تواند دفاع موثر داشته باشد. ار آنجا که از پیش روی و عقب نشینی سریع , گریز , حملات بلند و حرکات گسترده بهره می گیرد نام آن چانگ چوان است

ری-کی چیست؟
ِری-کی (Reiki) روشی شفا بخش با استفاده از انرژی حیاتی است. ری-کی یک عبارت ژاپنی است. (به صورتRay-Kee خوانده می‌شود). ری، به معنی آگاهی بزرگ و الهی است. کی، همان انرژی حیاتی است.کی همان نیروئی است که حیات موجودات زنده را حفظ می‌کند و به آنها بقا می‌بخشد.
بنابراین ری-کی انرژی حیاتی و دارای آگاهی است. عملکرد ری-کی را می‌توان با طب سوزنی مقایسه کرد با این تفاوت که در ری-کی از سوزن استفاده نمی‌شود. آنچه در هردو مهم است بهبود نقل و انتقال انرژی در بدن گیرنده استری-کی چه تفاوتی با بقیه سیستم‌های کار با انرژی دارد؟
تفاوت برجسته ری-کی با سایر سیستم‌های انرژی این است که در ری-کی شخص عامل از انرژی خود استفاده نمی‌کند و تنها به صورت کانالی برای عبور دادن انرژی عمل می‌کند. این ویژگی باعث می‌شود تا افکار و انرژی دهندهِ ری-کی کمترین دخالتی در جریان شفابخشی نداشته باشد. علاوه براین شخص انرژی خود را از دست نمی دهد چون چیزی از بدن او خارج نمی شود. ویژگی دیگر ری-کی سادگی آن است. برخلاف بیشتر سبک‌های کار با انرژی که نیاز به تمرکز و مقدمات خاصی دارند، ری-کی بسیار ساده است. چه در یادگیری و چه در استفاده.
ری-کی چگونه عمل می‌کند؟
ری-کی تماما درباره تعادل است. ری-کی روی جنبه‌های فیزیکی، روحانی، احساسی و فکری وجود تاثیر می‌گذارد. طب مدرن عمدتا روی نشانه‌های بیماری متمرکز می‌شود. ولی در دیدگاه ری-کی بسیاری از امراض خصوصا آنهایی که مزمن و طولانی هستند، دارای ریشه‌ها احساسی، فکری و روحی هستند. این اختلالات موجب ایجاد گره یا انسدادهایی در مسیرهای انرژی بدن می‌شود که چهره فیزیکی بیماری نیز بواسطه آنها بوجود می‌آید. ری-کی روشی موثر برای بازکردن این انسدادهای انرژی است که نتیجه آن شفای عارضه یا بیماری است
تای چی چوان ۳ بخش اصلی دارد
الف) جذب اصول و تجربه فرم های سنتی ووشو: کتابهای اولیه تای چی چوان استقرار ها و عبارتهایی به عنوان راهنمای تمرین دارند، که نظیر آن را در راهنمای بوکس ژنرال جی گوانگ می توان یافت، بخشی از کتاب او اثری جدید درباره تاثیر هنرهای رزمی قبلا” ذکر شده است سبک ووشوی جی ترکیبی از ۱۶ مدرسه مشهور آن زمان است.
ب) جذب روشهای سنتی برای بهبود سلامتی: به نظر می رسد تای چی چوان ساخته جریانی تدریجی است که در طی قرن ها، ووشو را با فرم های سنتی ورزشهای درونی، مدیتیشن و نرمش، برای ایجاد سلامتی و طول عمر، در آمیخته است. این تمرین های تمرکز اعصاب، تمرکز و تنفس تنوع وسیعی دارند و بسیاری از این عناصر در تای چی چوان دیده می شود.
ج) جذب تئوری های پزشکی و فلسفی کلاسیک: تای چی چوان مانند بسیاری از روشهای سلامتی ذکر شده در بالا، تئوری پزشکی سنتی، یعنی افزایش گردش چی یا انرژی حیاتی در بدن برای حصول اطمینان از حرکات روان اندام های داخلی، همین طور، تئوری های فلسفی تای چی، یین ویانگ، روزینگ با گوا و غیره را اتخاذ کرده است ،از آنجا که تای چی چوان متشکل از ۸ مهارت اصلی و ۵ نوع اصلی بود ، آن را در اصل ۱۳ استقرار می نامیدند. این مهارتها و انواع اصلی مربوط به تغییر باگوا و وزینگ می باشند.
تئوری ها و کاربردشان را توضیح داده است. این اثر تجارب ووشو کاران قبلی را تحلیل می کند و د(( وانگ زونگ یو)) یک ووشوکار معروف قرن ۱۸ در مقاله هایی درباره تای چی چوان، این ر توسعه ووشو و تنظیم اصول اساسی آن، ارزش زیادی داشته است از این زمان بود که عنوان تای چی چوان وضع شد تای چی به حالت اولیه عالم، یعنی آغاز تغییر اشاره دارد این واژه مبین این باور است که تای چی چوان عمیق و بی نهایت متنوع بوده است.
ب) مدارس مختلف تای چی چوان
در فرم های اولیه تای چی چوان، جهش، پا کوبیدن و حرکات انفجاری ناگهانی وجود داشت در اوایل قرن ۱۹، مردی از ناحیه یانگ نیان در ایالت هبی به نام یانگ لوچن به ناحیه ون زیان رفت تا در دهکده چن جیاگو کارگری کند، او آنجا تای چی چوان آموخت و بعد ها به شهر خود بازگشت به خاطر مهارتهای بوکس اش به یانگ شکست ناپذیر معروف شد، مدت زیادی نگذشت که، توسط دربار سلطنتی چیانگ به پایتخت گسترش یافته بود، در سالهای بعد با توسعه یافتن توسط یانگ و دیگران، حرکات شدیدتر خود را از دست داد و نرم تر، آرام تر و یکنواخت تر شد. از این رو برای تمرین سالمندان و جوان ترها مناسب ترشد و به عنوان تمرینی ایده آل برای سلامتی شناخته شد.
همانطور که پیش تر ذکر شد، تای چی چوان امروز به چندین مدرسه منشعب شده، که اصلی ترین آنه عبارتند از
۱- سبک چن: این فرم اصلی که توسط خانواده چن در ایالت هنان بوجود آمده، تا سال ۱۹۲۸ به پکن نرسید. این سبک هنوز هم دارای پرش، کوبیدن پا و انفجار نیرو است و حرکات شدید و نرم را با هم در آمیخته است این سبک با پیچ و تاب ها و پرش های ناگهانی کاملا” نیرو گیر است.
۲- سبگ یانگ:
این سبک بوسیله یانگ لوچن از سبک چن اقتباس شده است. نوه او یانگ چنگ فو شکل امروز آن را بوجود آورده است و فعلا” محبوبترین سبک در چین است حرکات آن یکنواخت و نرم با حرکات کمانی بسیار زیاد است.
۳- سبک وو(WU ) :
این سبک توسط مردی از نژاد منچو به نام ووچنگ یو و پسرش و چوان یو بر اساس تمرین سبک یانگ بوجود آمده است تنها سبک یانگ از نظر محبوبیت به آن مقدم است حرکات آن آرام، مختصر، بدون شتاب و با کمان های متوسط است.
۴- سبک هائو در اصل توسط وو یوزیانگ که سبک چن تای چوان را در هنان می اموخت، یوجود آمد.شاگرد وو، هائوویزن آن را به پکن آورد خصوصیات آن، سادگی، وضوح، اختصار، حرکات نرم و آهسته با دامنه کم و حرکات پای سخت و استقرارهای عمودی است.
۵- سبک سان سان لوتنگ در اواخر سلسله چینگ، ابتدا زینگ یی چوان و سپس به تمرین باگوا چوان و در نهایت سبک هائو، تای چی چوان پرداخت که بر اساس تای چی هائو سبک مخصوص به خودش را ابداع کرد. حرکات آن چابک، به همراه نوسان ها با متد های باز و بسته دست است. یک ویژگی مشخص سبک سان حرکات پای پر تحرک آن می باشد که با چابکی پیش می راند و عقب می نشیند.
با وجود متدهای متفاوت، ۵ سبک تای چی چوان ذکر شده در بالا، همگی در اصول اساسی خود یکسان هستند. از هنگام تشکیل جمهوری خلق چین ، تلاشهای زیادی برای ارتقاء هر چه بیشتر تای چی چوان شده است. سازمان فرهنگ و ورزش ، بر اساس سبک سنتی، فرم های جدید زیر را تائید کرده است.
۱ تای چی چوان ساده سده:
بر اساس سبک یانگ، برای مبتدیان طراحی شده و حرکات اصلی آن را در ۲۴ گام ترکیب کرده اند، یادگیری اصول آن ساده است.
۲- تای چی چوان ۸۸ گام
این نیز بر اساس سبک یانگ است و با حفظ حرکات تای چی جوان سنتی، خصوصیات سبک یانگ را در یک فرم متمرکز تر نشان می دهد

۳- تای چی چوان ۶۶ گام( ترکیبی):
منتخبی از نقاط قوت سبک های مختلف است و نسبتا” نیرو گیر و مناسب افراد تا حدودی ورزیده است.
۴- تای چی چوان ۴۸ گام :
این هم برای هنرجویان ورزیده تر و بر اساس سبک یانگ است با این حال ویژگی هایی از سبک های دیگر را هم در بر دارد. سرزنده، متعادل، ظریف، و بیگانه با ترتیب سنتی حرکات است.
ج) ورزشهای تمرینی:
روشهای تمرین تای چی چوان از نظر اصل، برای تمامی سبک ها یکسان است و شامل سه عنصر اساسی، تمرین فردی، تمرین مبارزه دو نفره و توئی شو( هل دادن دستها) می باشد.آنچه مهم تر است و بیشتر تمرین می شود، تمرین های فردی است ماهیت این تمرین ها از نظر مدت زمان، پیچیدگی، سختی و سرعت در سبک های مختلف متفاوت است.
تمرین فردی شامل، تمرین استقرارهای فردی مانند استقرارهای ۳۷ تایی تای چی چوان است که از ۷۰ سال پیش وجود داشته اند، تمرین های درونی تای چی که امروزه به عنوان تمارین درمانی استفاده می شوند، تمرین های مهارت های اصولی تای چی است.
مبارزه دو نفره مربوط به حملات منظم و دفاع و سایر مهارتهای اصولی تای چی است.مبارزه دو نفره مربوط به حملات منظم و دفاع و سایر مهارت های مبارزه بر اساس یک الگوی مشخص است و توسط ۲ نفر یا بیشتر می توانند تمرین شوند.
توئی شو یا هل دادن دسته سبکی برای تمرین یا مسابقه است و توسط هر کدام از سبک های تای چی چوان برای ایجاد عکس العمل، مهارتهای مبارزه و کنترل، استفاده می شود.همین طور تمرین های زیادی با سلاح هایی نظیر شمشیر باریک ، شمشیر پهن، نیزه و گرز وجود دارد که توسط یک یا دو نفر اجرا می شوند.
د) پیش نیازهای اصلی در تمرین:
با وجود تنوع سبک ها، همگی پیش نیازه ای اصلی و یکسانی در تمرین دارند.
۱- استقرار
سر- بطور طبیعی افراشته، بدون نوسان یا کج کردن، دید رو به جلو، دهان بسته، زبان در تماس با سقف دهان-گردن- افراشته، اما منقبض نباشد تا در هنگام تمرین انعطاف داشته باشد.
شانه ها- راحت، شیب دار، نباید خمیده، عقب کشیده، فرو افتاده یا رو به جلو باشند.
آرنج ها- همیشه به طور طبیعی خم و رو به پایین باشند، هرگز نباید خشک و بالاتر از کمر باشد.
مچ ها- راحت، هرگز شل نباشد، هرگز بیش از اندازه خم نکنید، تا نیرو بتواند به راحتی به دستها برسد.
سینه- راحت، کمی فرو رفته هرگز به داخل نکشید و یا بیرون ندهید.
پشت- افراشته و راحت، هرگز خم نکنید.
کمر- رو( مایل) به پایین و قابل انعطاف، از جلو یا پشت بیرون نزده باشد.
ستون فقرات- افراشته، بطوریکه بتوان نیم تنه را به طور طبیعی صاف نگاه داشت.
باسن- اندکی به داخل کشیده و بیرون نزده باشد.
کفل ها- صاف تا اینکه نیرو بتواند آزادانه از پاها عبور کند، پیچیده یا بیرون زده نباشند.
پاها- ثابت، محکم، زانوها همیشه اندکی خمیده و قابل انعطاف ، آزاد برای چرخیدن و گردش – حرکاتشان نرم، سبک و موزون با توزیع یکسان وزن در آنها.
۲) روش های حرکت
در تمام طول تمرین تای چی جچوان بدن باید آرام و طبیعی باشد. هرگز نباید کج و دارای انحناء باشد . ذهن هدایت حرکاتی که باید آهسته، نرم و سبک باشند را به عهده دارد. حرکات بصورت دورانی یا مارپیچ و بدون استفاده از نیروی شدید، سفتی یا نوسان در سرعت، انجام می شوند. با وجود پر تحرکی و سبکی حرکات، انسان یاید همواره کاملا” ثابت باشد و هرگز تمرکز خود را از دست ندهد . هماهنگی بدن ضروری است و در انفجارهای ناگهانی نیرو باید سریع و بدور از خشکی باشد، باید تمام بدن یکپارچه حرکت کند.
تنفس باید آرام و طبیعی باشد تا، نرم، عمیق و متعادل شود. حرکات و تنفس باید با هم هماهنگ باشند، هر چند برای این منظور نباید تنفس اجباری باشد.
در مبارزه ، تای چی چوان بر حفظ سکون و انتظار برای حرکت و واکنش در برابر حرکات حریف، تاکید دارد، شخص باید با پیروی از نیروی پیش رونده اش حریف را کنترل کند، و با یافتن نقاط ضعف او و استفاده از حداقل نیرو از راه مهارت و حساسیت زیاد نیروی بزرگتر را مغلوب کند این امر مستلزم، تمرین زیاد، ایجاد هوشیاری، قضاوت دقیق، عکس العمل هایی سریع و آرامش زیاد است. بعلاوه ، انسان باید نیرویش را افزایش دهد تا مکمل مهارت و آگاهی در مبارزه باشد.
ه) تای چی چوان و سلامتی
یکی از دلایل محبوبیت تای چی چوان در چین و سایر کشورها ارزشهای درمانی آن می باشد. تمرین های تای چی چوان که همزمان باعث ورزیدگی ذهن و بدن می شوند، مغز را تحریک کرده و باعث انگیختگی در بعضی از قسمتهای آن و موانع حفاظتی در بعضی دیگر می شوند. این امر باعث استراحت ذهن شده، مغز را از برخی هیجانات آسیب زننده ناشی از بیماریها نجات داده و در نتیجه به درمان برخی از بیماریهای مزمن ناشی از اختلال سیستم عصبی کمک می کند.
در تای چی چوان تنفس طبیعی و گاهی شامل تنفس شکمی نیز می شود، بنابراین باعث افزایش تنفس، گردش خون و هضم شده، و به آرامی متابولیسم و عملکردهای خود تنظیم بدن را تحریک می کند، بعلاوه در درمان و پیش گیری از اختلالات عصبی، بیماری قلبی، فشار خون بالا، سل، ورم نای، زخم معده و سایر بیماریهای مزمن، موثر شناخته شده است. موارد بیشماری از به بود بیماری در اثر تمرین تای چی چوان وجود دارد
نان چوان
نانچوان یا بوکس جنوبی یکی از سه سبک اصلی و استاندارد ووشو جهان بوده که به علت دارا بودن مشخصات منحصر به فرد خود اعم ازقدرت وسرعت و انعطاف پذیری جایگاه ویژه ای در بین هنرجویان ایرانی دارد . این سبک در قسمت تالو ( اجرای فرم) به سه صورت اجرای فرم استاندارد نانچوان(فرم بدون سلاح با مشخصات سبک) نن گوئن(فرم سلاح چوب) نن دائو(فرم سلاح شمشیرپهن) به مسابقات جهانی والمپیک قدم می گذارد.ودرقسمت سانشو(مبارزه آزاد) با قوانین کاملا”علمی همگام با دیگر سبکهای ووشودرمیادین جهانی حاضرمی گرددنانچوان بطورگسترده ای درجنوب چین تمرین می شود.درزمان سلسله مینگ(۱۳۶۸-۱۶۴۴م)پایه گذاری شده وسبکهای مختلفی دارد.بین مشهورترین آنها پنج سبک وجود دارد.
خانواده ای هو و نگار و کای و لیو و لی و مو و چندسبک دیگرکه کمترشناخته شده مانند بوکس(پنجه)و(بوکس ببرسیاه).
نانچوان روی حالت چمباته زدن همواره با نقطه ثقل پائین وکارپیوسته پاها تاکید دارد و دارای ضربه های مشت نیرومندی است. نانچوان بوسیله ترکیب حرکات با تعدادی پرش و قدرت پا و نفس کشیدن و صداهای مقطعی تولید می شود.
نانچوان در تمام مناطق جنوب رود CHANGJمشهوریت داردومحبوب میباشد.
مخصوصا درفی جین گوان دونگ و وهیان وجاین جین و زی جاجین و جیانگ شواز محبوبیت خاصی برخوردار است.
نانچوان یکی از منابع و سرچشمه های بوکس چینی می باشدبا یک سرگذشت وتاریخ دیرینه.
سبک های شمالی (چانگ چوان)
۱) سیر تکاملی و خصوصیات
نام چانگ چوان اولین بار در کتاب جی چی گوانگ که ۳۲ فرم چانگ چوان را ذکر کرده بود ، دیده شد . هر چند بعدها ، اصطلاح چانگ چوان ، بر تنوعی از مدارس شمالی سنتی ووشو اطلاق شده نه یک فرم مجزا . بنابراین امروزه چانگ چوان بر سبک ها یی نظیر زاچوان ، هائو چوان ، پائو چوان ، هونگ چوان ، هوا چوان ، فنزی چوان ، چائو جیائو و تن توئی اطلاق می شود . همگی دارای حرکات سریع ، نیرومند ، گسترده با جهش ها و چرخش های فراوان اند . در مبارزه با پیش گامی در حمله ، ضربات بلند ، پیش روی و عقب نشینی سریع و مغلوب کردن حریف با سرعت ، تاکید دارند . در سال ۱۹۲۰ نظریه پرداز ووشو ژدونگ در کتاب خود « طرحی از ووشوی چینی » این سبک ها را این طور توصیف کرد:
« همه چیز حول محور نشاط و سرعت ، حمله و عقب نشینی با سرعت ، تحرک و غیر قابل پیش بینی بودن ، حریف را در حال شک و تردید نگه داشتن و سعی در استفاده از هر روزنه می چرخد . در نتیجه حریف به قدری مشغول است که نمی تواند دفاع موثر انجام دهد . از آنجا که از پیش روی و عقب نشینی سریع ، گریز ، حملات بلند و حرکات گسترده بهره می گیرد ، نام ان چانگ چوان ( مشت بلند ) است » .
پس از تشکیل چین جدید ، سازمان تربیت بدنی ، بر مبنای خصوصیات مشترک سبک های سنتی چانگ چوان ، فرم های جدیدی به وجود آورد . ویژگی چانگ چوان جدید ، حرکات سریع ، پر حرارت ، و آرام ان است . با افزایش شدت حرکات ، فشار بر مفاصل ، عضلات و رباط ها افزایش می یابد ، چانگ چوان جدید با حفظ ویژگی های سبک های سنتی ، هنرمندانه تر و نرم تر و موزون تر است . این امر سبب شده هنرجویان راحت تر مهارت ها و چابکی لازم را کسب کنند . مبنای چانگ چوان جدید ، روتین های فردی است ، گر چه تمارین دو نفره در ان دیده می شوند : روتین های فردی ۲ فرم دارد :
الف) روتین های تنظیم شده
سه رده است که توسط سازمان تربیت بدنی پکن تنظیم شده هر مرحله شامل فرم های بدون سلاح ، شمشیر پهن ، باریک ، نیزه و گرز است . هر مرحله دارای حرکات متفاوت است که تکنیک های متفاوت و شدت های خاص خود را می طلبد . هر مرحله رفته رفته دشوار می شود .
ب) روتین های آزاد
ورزشکار با توجه به مشخصات ، سطح و ترکیب روتین ها ، حرکات خود را انتخاب می کند . برای مسابقات ملی ووشو ، قوانین حداقل ۳ الگوی حرکت دست ، ۵ نوع حرکت پا ،بیش از ۵ نوع ضربه مشت و کف دست ، ۳ دسته حرکات تعادلی و جهش و ۴ نوع روش لگد ، به علاوه پشتک و وارو را الزامی کرده اند . کل روتین باید کمتر از یک دقیقه و ۲۰ ثانیه نشود . در کنار چانگ چوان جدید ، هنوز هم به سبک های سنتی پرداخته می شود این سبک ها در سالیان اخیر محبوبیت یافته اند . هیچ قانون واحدی ، محتوا ، ترکیب و سطح این روتین را تعیین نمی کند . این امر به سبک های شاخص سنتی ، اختیار کامل می دهد ، مانند زاچوان ، چر تحرک و انعطاف پذیر ، ضربه های متغیر و سریع خاص فنزی چوان و تاکید چائو جیائو و تن توئی بر لگد .
۲) مهارت های اساسی
عناصر اساسی در تمرین سبک های شمالی ، استقرار ، هماهنگی ، قدرت ، سرزندگی ، ریتم و سبک است . مسابقه دهندگان را بر اساس موفقیت در انجام فنون لازم و چگونگی ترکیب این فنون در روتین می سنجند . الزامات سبک های شمالی عبارتند از :
الف ) استانداردهای حرکات
حرکات و استقرار های سبک های شمالی به عنوان چهار چوب ان شناخته می شوند . چهار چوب شامل استقرار ، حالت (بدن ) بین حرکات و همین طور خود حرکات میشود . استاندارد های حرکت اقتضا دارند که حرکات و استقرار ها در هنگام مسابقه و تمرین درست باشند . این نکته اساسی است که سایر مهارت ها بر پایه ان شکل میگیرند . استانداردهای حرکتی ۶۰ در صد از امتیاز نهایی در هنگام مسابقه اند .
استقرار صحیح یعنی اینکه ، دست ها و پا ها ، همین طور تنه باید برای هر حالت با نیاز های خاص یکسان شوند . همین طور حالت هایی که به صورت جهشی اجرا میشوند . برای نمونه ، در گونگ بو پای جلو باید ۹۰ درجه خم شود ، پای پشت صاف و در مابو ، باید کاملا به صورت افقی قرار گیرد . لازمه استقرار های استاندارد ، سر افراشته ، گردن صاف ، شانه ها افقی ، سینه جلو ، پشت صاف و کمر پائین است .
حرکات دقیق بر ۴ مهارت اصلی ، ضربه زدن، لگد زدن ، پرتاب کردن ، و انجام با مهارت حرکات دست برای متوقف کردن حریف بر می گردد . هر یک از تکنیک های مبارزه ، پیش روی یا عقب نشینی ، بلند شدن و افتادن ، پشتک و غلت زدن ، پریدن یا تعادل ، باید واضح و دقیق بوده و دست ها ، پاها ، بدن و چشم ها مطابق استاندارد باشند . سرعت ، قدرت ، بلندی ارتفاع ، ثبات و بلندی صدای حرکات هم باید مطابق الزامات باشند . برای مثال ، هل دادن ، ضربه نوک انگشت ها ، ضربات کوتاه ، ضربه تیغه کشیدن ، همه روشهای حمله با دست باز می باشند ، اما هر کدام متفاوت از دیگری است . جهت ضربه ، و منبع نیرو و نقطه حمله هر یک متفاوت بوده و هر کدام باید تشخیص داده شوند . طبق این گفته « باید در سبک های شمالی ضربه مشت مانند شهاب ، حرکات چشم مانند رعد ، کمر مانند یک مار نرم و پاها استوار و ثابت مثل ریشه درخت باشند » .
ب ) هماهنگی
در سبک های شمالی هماهنگی کامل دست ها ، چشم ها بدن و پاها و مفاصل ضروری است . بعلاوه تمرکز ، روحیه ، تنفس و نیرو باید با حرکات ترکیب شوند . دو اصطلاحی که اغلب در ووشو با ان رو به رو می شویم « ۳ بخش » و « ۶ ترکیب »اند . اولین اصطلاح به تقسیم بدن به سه بخش بالایی ، میانی و پایینی اشاره دارد، که باید کاملا هماهنگ باشند . اصطلاح دوم به هماهنگی دست ها و پاها ، شانه ها و کفل ها ، ارنج ها و زانو ها ، روح و ذهن ، ذهن و تنفس ، تنفس و نیرو ، اشاره دارد . این امر یک الزام ضرورت اساسی کلیه سبک های ووشو ، یعنی وحدت کامل بدن را بیان می کند .
ج ) استفاده از قدرت
ووشو بر نیرو تاکید دارد . لازمه سبک های شمالی ، استفاده کامل از نیرو در مبارزه ، حرکت سریع و دقیق و هماهنگی تنفس و نیرو است . حرکات باید پر حرارت ، سریع ، متمرکز و چابک باشند . با این حال ، فرد باید دقت کند که نیرویش هرگز سخت یا غیر قابل انعطاف نشود .
د ) تمرکز
روح و جسم هر دو باید پیشرفت کنند . حرکت چشم بسیار مهم است و باید کاملا با حرکات هماهنگ باشد هنگام حرکت دست ها ، چشم ها با تمرکز کامل باید دست را دنبال کنند . با این حال ، نباید تمرکز را از راه کشیدگی صورت، اخم کردن ، دندان های به هم فشرده یا فریادهای وحشیانه ، نشان داد . حالت صورت باید آرام و متین باقی مانده و حرکات قاطعانه اجرا شوند .
ذ ) ریتم واضح
سبک های شمالی مرکب از تغییر های بسیار ، در برابر هم قرار دادن حرکات سریع و آرام ، محکم و نیرومند افتادن و خیزان و کشیده و شل است . این تغییرات به تمرین ، ریتم و نوسان می دهند . بدون این ریتم ، فرم خشک و یکنواخت می شود . « متحرک مانند موج ، مرتفع مانند کوه ، پران مانند میمون ، پایین آمدن مثل زاغ ، سر افراز مثل خروس ، تا شونده مثل کمان ، صاف و سیخ مثل کاج ، چرخان مثل چرخ ، سبک مثل برگ درخت ، سنگین مثل یک تکه اهن ، به آرامی عقاب ، و وارد عمل شدن به سرعت باد » این تشبیهات به وضوح ریتم چانگ چوان را توصیف می کنند .
ر ) سبک های شاخص
هر فرم ووشو از راه استقرار ، تکنیک ها ، قدرت و ریتم ، نشان دهنده یک سبک شاخص ووشو می باشد قضاوت درسان شو
هرمسابقه سانشو در ۳ راند ۲دقیقه ای و۱دقیقه استراحت بین هر راند ، برگذار می شود
گروههای وزنی مردان به شرح زیر می باشد:
گروه ۴۸- کیلوگرم
گروه ۵۲- کیلوگرم
گروه ۵۶- کیلوگرم
گروه ۶۰- کیلوگرم
گروه ۶۵- کیلوگرم
گروه ۷۰- کیلوگرم
گروه ۷۵- کیلوگرم
گروه ۸۰- کیلوگرم
گروه ۸۵- کیلوگرم
گروه ۹۰- کیلوگرم
گروه ۹۰+ کیلوگرم
پوشش یک مبارز سان شو
شرکت کنندگان باید دسکش بوکس ، کلاه و محافظ سینه ، لثه ، بیضه (زیرشورت) ، ساق بند و روی پا استفاده کنند پوشش و تجهیزات ایمنی شرکت کنندگان باید قرمز یا سیاه باشد.
شرکت کننده باید از پیراهن ، شورت و تجهیزات ایمنی یک رنگ استفاده کنند.
وزن دستکشها :
۲۳۰گرم برای گروه وزنی ۶۵کیلوگرم و پایین تر ( شامل خانمها و نوجوانان نیز می شود)
۲۸۰گرم برای گروه وزنی ۷۰کیلوگرم به بالا
وقتی که شرکت کنندگان معرفی می شوند باید با کف دست و مشت (سلام ووشو) به حضار احترام بگذارند.
قبل از شروع هر راند شرکت کنندگان با کف دست و مشت ( سلام ووشو ) به یکدیگر احترام می گذارند.
وقتی نتیجه مبارزه اعلام می شود ، شرکت کنندگان جای خود را عوض می کنند.
پس از اعلام نتیجه شرکت کنندگان با کف دست و مشت ابتدا به یکدیگر و سپس به داور زمین احترام می گذارند.
داور نیز به آنها احترام می گذارد و بعد هم شرکت کننده به مربی حریف خود احترام می گذارد و مربیان نیز احترام وی را پاسخ می دهند.
معیارهای امتیازات و جرائم
روشهای مسابقات:
از فنون حمله و دفاع هر نوع مکتب ووشو برای رقابت در سن شو می توان استفاده کرد.
بخشهای ممنوعه بدن که نباید به آنها ضربه زد :
پشت سر ، گردن ، بیضه
بخشها مجاز بدن :
سر ، بالاتنه ورانها
روشهای ممنوع :
– حمله از طریق سر ، آرنج و زانو و یا فشار دادن مفاصل حریف در جهت مخالف.
– وادار کردن حریف به فرود آمدن با سر و یا عمدا” حریف را به زمین کوبیدن.ُُ
– حمله به سر حریف از طریق هر نوع فنی در هنگامیکه حریف بر روی زمین افتاده باشد.
معیارهای امتیاز دهی
کسب ۲ امتیازی
رقابت کنندگان هنگامی برنده دو امتیاز می شوند که :
– حریفش از سکو (زمین ) خارج شود.
– حریف به زمین بیفتد در حالی که او سرپاست
– وقتی که به بالا تنه و یا سر حریف ضربه پا وارد کند
– وقتی از طریق به زمین انداختن عامرانه خود حریف را به زمین بزند و سپس خود به ایستد
– وقتی حریف وادار به شمارش شود ( نا کدان )
– وقتی حریف اخطار دریافت کند
رقابت کنندگان هنگامی برنده یک امتیاز می شوند که :
– با ضربه دست به یکی از قسمتهای مجاز بدن حریف ضربه وارد کند
– با پا به ران حریف ضربه وارد کند
– هر دو حریف بر زمین بیافتند ولی او روی حریف قرار بگیرد
– از طریق به زمین انداختن عمدا” خود حریف را نیز به زمین بزند و خودش هم نتواند بایستد
– حریف ۸ ثانیه پس از دریافت دستور کم تحرکی از داور زمین ، حمله نکند
– حریف عمدا خود را به زمین بیاندازد و مدت ۳ ثانیه در آن حالت باقی بماند
– حریف یک تذکر دریافت کند
به هیچیک از طرفین امتیازی داده نمی شود وقتی که:
– فن به کار گرفته شده واضع نباشد
– هر دو رقیب همزمان به زمین بیفتند و یا از زمین خارج شوند
– یکی از طرفین به قصد مبارزه خود را به زمین بیاندازد
– در حین گلاویز شدن به حریف ضربه وارد کند
– هردو حریف همزمان به هم ضربه وارد کنند
خطاها و جرایم
خطا های فنی
– گلاویز شدن به حریف بدون تحرک
– درخواست وقت استراحت وقتی که رقابت کننده در موقعیت نامناسب باشد
– تلف کردن وقت مسابقه به صورت عمدا”
– بروز رفتار غیر ورزشی در برابر داور زمین و سرپیچی از تصمیم وی
– نگذاشتن محافظ لثه ، بیرون انداختن محافظ لثه از دهان و یا شل کردن لوازم ایمنی به طور عمدا”
– رفتار رقابت کنندگان پروتکل را تقص کند
– دادن راهنمایی و رهبری کردن مبارزگر در حین مبارزه از خارج از زمین
خطا های شخصی
– حمله به حریف قبل از اعلام شروع و بعداز دستور توقف داور
– ضربه زدن به اعضاء ممنوعه بدن
– ضربه زدن به حریف با استفاده از روشهای ممنوع
جرایم
– برای خطاهای فنی تذکر داده می شود( ۱ امتیاز منفی )
– برای خطاهای شخصی اخطار داده می شود ( ۲ امتیاز منفی )
– از رقابت کننده ای که ۳ خطای شخصی داشته باشد سلب صلاحیت می شود دیگر امکان ادامه آن مسابقه را ندارد
– رقابت کننده ای که عمدا” به حریف خود آسیب برساند از شرکت در کل مسابقات سلب صلاحیت می شود و نتایج بدست آمده وی نیز باطل می شود.
تعلیق مبارزه
مبارزه وقتی معلق می شود که :
– یکی از مبارزان به زمین بیفتد و یا از زمین خارج شود(مگر اینکه زمین خوردن وی عمدا” باشد)
– یکی از مبارزان جریمه شود
– یکی از مبارزان آسیب ببیند
– دو شرکت کننده به مدت دو ثانیه به گلاویز شوند و حمله نکنند
– یکی از مبارزه کنندگان عمدا” خود را به زمین بزند و بیش از سه ثانیه در همان حال باقی بماند
– یکی از مبارزان به علت وجود مانعی با بلند کردن دست خود درخواست تعلیق کند
– سرداور قضاوت اشتباه یا نادیده گرفتن خطایی را تصحیح کند
– مشکل یا خطری در زمین به وجود آید
– در صورتیکه نور یا محوطه رقابتها مشکلی ایجاد کند
– پس از هشت ثانیه از دستور حمله همچنان تحرکی از خود نشان ندهند
. حرکات باید : جسورانه ، تند و تیز و روان باشند . تعاریف اصطلاحات استقرارها و ضربات اصلی ووشو

الف- اصطلاحات
۱ ووشو کونگ فوی چینی یا بوکس چینی و ترکیبی از کاملترین و اصیلترین فنون رزمی به همراه حرکات آکروبات و ژیمناستیک و روشهای مبارزه
۲ سبکهای استاندارد سبکهای مسابقاتی شامل : سبکهای بدون سلاح چانگ چوان – نان چوان – تای چی چوان وسبکهای باسلاح دائوشو (شمشیر پهن) – جی ئن شو( شمشیر باریک)- گوئن شو (چوب) – چیانگ شو(نیزه) که مربوط به سبک چانگ چوان می باشند . نن دائو (شمشیرپهن) – نن گوئن (چوب) که مربوط به سبک نان چوان می باشند . جی ئی تای چی ( شمشیر باریک) که مربوط به سبک تای چی چوان می باشد .
۳ تالو اجرای حرکات نمایشی (فرم) ووشو
۴ سن شو مبارزه آزاد ووشو
۵ جون بی حالت آماده
۶ لائوشه استاد بزرگ
۷ شیفو مربی
۸ تونگ شو من ها احترام ابتدای تمرین از جانب استاد بزرگ
۹ لائوشه ها جواب هنرجویان به استاد بزرگ
۱۰ تونگ شو من زای جی ئن احترام پایان تمرین از جانب استاد بزرگ
۱۱ لائوشه زای جی ئن جواب هنرجویان به استاد بزرگ

ب- استقرارها
۱ مابو استقرار اسب سوار
۲ بن مابو استقرار اسب سوار نیمه
۳ گونگ بو استقرار تیر و کمان
۴ بن گونگ بو استقرار تیر و کمان نیمه
۵ پوبو استقرار نشست کامل روی یک پا
۶ شی بو استقرار پاگربه ای
۷ چیه بو استقرار پاضربدری
۸ تی چی پینگ خن استقرار ایستادن روی یک پا و بالا آوردن زانوی پای دیگر به

پ- جی بین گونگ ( حرکات اصلی بالا آوردن پاها در حالات مختلف)
۱ جن تی توئه بالا آوردن پا از جلو پا برخورد نوک پنجه به پیشانی
۲ جن تی توئه بالا آوردن پا از پهلو
۳ دن پی جیائو بالا آوردن پا از جلو با برخورد دست روی پا
۴ وای بی توئه حرکت دورانی پا از داخل به خارج
۵ بای لن پی جیائو حرکت دورانی پا از داخل به خارج با برخورد پا به دست موافق
۶ هائو لیائو توئه حرکت بالا آوردن همزمان یک پا از عقب و دستها از جلو
۷ لی خوئه توئه حرکت دورانی پا از خارج به داخل
۸ لی خوئه پی جیائو حرکت دورانی پا از خارج به داخل با برخورد پا به دست مخالف

مقاله ووشو

نظر خود را بگذارید .

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به کانون مهندسین نور میباشد .

نقشه سایت
قالب وردپرس