امروز: پنج شنبه ۲۷-مهر-۱۳۹۶ / الخميس 29-محرم-1439 / Thursday 2017-October-19

مناسبت روز
پیام سایت :

مقاله کمک های اولیه

مقاله کمک های اولیه
شکستگی ها
بخش اول
از مباحث امداد رسانی در فوریتهای پزشکی بحث در خصوص معیارهای اصولی در کمکهای اولیه است. کمکهای اولیه چیست؟
اصولاً به یک سری کمکهایی که بدون استفاده از وسیله توسط افراد که در محل سانحه هستند ، برای فردی که دچار مصدومیت شده اجرا می شود، اطلاق م گردد و این کمکها در جهتی است که نه تنها جان فرد را از مرگ نجات م دهد بلکه علاوه بر آن م تواند از مصونیت های بیشتر و از معلولیتها و ناتوانی های جسمی دیگری که ممکن است به واسطه ایجاد مصدومیت ایجاد شده باشد نیز جلوگیری کند.
بنابراین افراد م باست با یک سری دانشها و مهارتهایی که مربوط به کمکهای اولیه است آشنا شوند و با یک سری بایدها و نبایدها آشنایی پیدا کنند و وظایف خودشان را بدانند.


کمکهای اولیه فقط انجام یکسری اقدامات نیست، بلکه این مطلب که هر فردی بداند چه وظایفی را نباید انجام دهد، هم جزء اصول کمکهای اولیه است. بنابراین در مواجهه با فردی که دچار مصدومیت شده چند اصل را باید مد نظر قرار داد. تقدم و تأخر این اقدامات و اینکه فرد بداند کدامیک از این اقدامات را باید در مرحله اول انجام دهد و کدامیک را در اولویتهای بعدی قرار دهد، که ان نکته بسیار مهم است.
چهار اصل برای برخورد اولیه در کمکهای اولیه مطرح است:
کمکهای اولیه می تواند بصورت کمکهای اولیه پایه باشد که فرد بدون استفاده از امکانات خاصی آنها را پیاده می کند.
مرحله بعدی کمکهای اولیه پیشرفته است که در مراکز درمانی با استفاده از داروها و امکانات لازم دیگر که در اختیار کادر پزشکی قرار دارد، انجام می شود.
اولین مسئله در برخورد با فردی که دچار مصدومیت شده، دقت در تنفس اوست. یعنی اگر با فردی برخورد کردیم که از ارتفاع سقوط کرده و دچار شکستگی شده، ابتدا به سراغ شکستگی و بررسی شکستگی او نمی رویم بلکه توجه می کنیم که ببینیم آیا فرد دارای تنفس است و آیا تنفس به عنوان یک ارگان حیاتی برقرار است ا خر؟
دومین قدم توجه به وضعیت قلب و عروق و سیستم گردش خون مصدوم است. اینکه آیا مصدوم دارای ضربان قلب هست یا خیر؟
بعد از اینکه از سلامت دستگاه تنفس و گردش خون اطمینان حاصل شد باید به سراغ کنترل خونریزی مصدوم برویم و از خونریزی جلوگیری کنیم و نهایتاً اینکه بعد از کنترل این سه مرحله باید به سراغ بررسی شوک رفت.
بخش دوم
اکثر شکستگی ها بر اثر وارد آمدن یک ضربه شدید به استخوان بوجود می آید. در افراد مسن یک ضربه خفیف هم به خاطر شکنندگی استخوان می تواند باعث شکستگی شود.
نکته مهم در مورد فردی که اقدام به امداد رسانی می کند این است که برخورد غلط با یک شکستگی می تواند آسیب وارده را بیشتر کند. چه بسا اگر بی حرکتی مناسب و انتقال فرد به صورت صحیح صورت نگیرد عضو شکسته می تواند به بافتهای مجاور هم آسیب برساند.
اصولاً شکستگی می تواند به چند صورت ایجاد شود:
ممکن است شکستگی بر اثر یک ضربه مستقیم باشد. در خیلی از موارد افرادی که تصادف می کنند ممکن است اصابت مستقیم سپر ماشین به پای فرد مصدوم منجر به ایجاد شکستگی در ناحیه پا شود که این اصولاً شکستگی ناشی از ضربه مستقیم است.
در مواردی ممکن است استخوان به صورت غیر مستقیم دچار شکستگی شود. این زمانی است که فرد با دستهای باز بیفتد یا روی شانه سقوط کند. در چنین حالتی استخوان ترقوه که در بالای قفسه سینه قرار دارد دچار شکستگی می شود.
خود شکستگی ها به انواع مختلف تقسیم بندی می شوند که تقسیم بندی از این جهت دارا اهمت است که اقداماتی که برای شکستگی لازم است انجام دهیم، متفاوت است.
شکستگی می تواند از نوع بسته باشد، یعنی شکستگی در یک عضو ایجاد شده ولی این شکستگی با پوست در تماس نیست و جراحتی در سطح پوست ایجاد نکرده است.
زمانی می گوییم شکستگی، شکستگی باز است که استخوان شکسته شده به سطح پوست راه پیدا کند یا در سطح پوست جراحتی ایجاد شود. بنابراین مشکلی که ما در شکستگیهای باز داریم این است که علاوه بر اینکه ممکن است خونریزی اتفاق بیفتد، به دلیل مجاورت عضو شکسته شده با هوا، بسیار مستعد عوامل عفونی است و احتمال آلودگی عضو شکسته شده زیاد است. بنابراین اقداماتی که ما باید انجام دهیم در جهت این است که علاوه بر اینکه جلوی خونریزی را می گیریم، از آلودگی بیشتر عضو هم جلوگیری می کنیم.
آخرین نکته اینکه ممکن است شکستگی بصورت مرکب باشد یعنی علاوه بر شکستگی، اعصاب هم قطع شده باشد و یا عروقی که در مجاورت عضو شکسته قرار دارند آسیب دیده باشند.
نشانه های شکستگی عبارتند از :
١- درد عضو شکسته شده
۲- تورم و یا تغییر شکل عضو
۳- عدم تحرک عضو
نکته اساسی در امداد رسانی برای شکستگیها این است که واقعاً باید تلاش کنیم عضو شکسته را بی حرکت نگه داریم. چرا که حرکت دادن باعث آسیب بیشتری به بافتهای مجاور می شود. بنابراین عدم تحرک، علاوه بر اینکه درد بیمار را کاهش می دهد و از ایجاد شوک جلوگیری می کند، می تواند از صدمه رسیدن به بافتهای مجاور هم جلوگیری کند.
شکستگی قفسه سینه
قفسه سینه جعبه ترد و شکننده ای است که از ریه ها، قلب و عروق و قسمتهای سینه ی انسان نگهداری می کند. استخوانهای دنده، قلاف قفسه سینه را تشکیل می دهند. استخوان وسط که دنده ها را بهم متصل کرده جناق سینه است.دنده ها جناق را به مهره های پشت متصل می کنند.
در بدن هر انسان ١۲ جفت دنده وجود دارد که با باز و بسته شدن آنها در موقع تنفس، فضای بازتر و یا بسته تر در اختیار ریه ها قرار می گیرد.
نشانه های شکستگی قفسه سینه
١- درد قفسه سینه در موقع تنفس
۲- سرفه های توأم با خلط
در حوادث معمولاً دنده ها دچار شکستگی می شوند و کمتر اتفاق می افتد جناق سینه آسیب ببیند.
نکته مهم: مجروح نباید حرکت اضافی داشته باشد.
معمولاً در شکستگی قفسه سینه، استحکام و سفتی قفسه سینه از بین می رود و حرکات قفسه سینه در، دم و بازدم مختل می شود.در خیلی از موارد احتمال دارد شکستگی با پوست در تماس باشد و یا در مواردی ممکن است شکستگی باعث صدمه زدن به بافت ریه و اغشایی که در زیر قفسه سینه قرار دارد، بشود.
علائمی که معمولاً در شکستگی قفسه سینه به چشم می خورد این است که ممکن است فرد احساس تنگی نفس شدید داشته باشد، احساس خفگی کند و نفس کشیدن برای فرد مصدوم مشکل و دردناک باشد.
وقتی که به قفسه سینه مصدوم نگاه کنیم، می بینیم که حرکات قفسه سینه کاملاً غیر عادی است. اگر ریه هم به واسطه این شکستگی آسیب دیده باشد، احتمال دارد که فرد خون کف آلود بالا بیاورد.
اقداماتی که لازم است انجام دهیم این است که آن قسمتی از قفسه سینه که دچار شکستگی شده است را حمایت کنیم و حرکاتش را محدودتر کنیم.
به همین منظور، قسمت صدمه دیده را با دستمان حمایت می کنیم. فرد را در حالت نیمه نشسته قرار می دهیم و سعی می کنیم به سمتی که دچار شکستگی شده متمایلش کنیم. یک تکه بالشتک ضخیم و نرم را روی قسمت شکسته شده قرار داده و دست فرد مصدوم را روی قسمت شکسته شده می آوریم وسعی می کنیم با یک باند پهن، دست و قفسه سینه را بهم محکم کنیم. به این شکل، ما قسمت شکسته شده را، هم با باند و هم به وسیله دست خودمان حمایت می کنیم. معمولاً در چنین شرایطی فرد می تواند تنفسش را داشته باشد و احتمال دارد مشکل تنفسی پیدا نکند. ما فرد را در چنین شرایطی با حمایت ناحیه آسیب دیده، به اولین مرکز درمانی منتقل می کنیم.
شکستگی استخوان لگن
اصولاً استخوان لگن می تواند در حوادث مختلف از جمله در تصادفات رانندگی وسقوط از ارتفاعات دچار شکستگی شود. شکستگی می تواند به صورت یک طرفه و یا دو طرفه اتفاق بیفتد.
نکته مهم در شکستگی لگن این است که احتمال دارد به دنبال شکستگی لگن اعضایی که در داخل لگن و شکم قرار دارند از جمله مثانه و مجرای ادرار دچار آسیب شوند، بنابراین لازم است توجهات لازم را در شکستگی لگن داشته باشیم.
هر گونه بی احتیاطی باعث جراحت، شکستگی و یا مشکلات دیگری برای فرد می شود. سالم ماندن چندان مشکل نیست، کافی است که اول به حفظ امنیت و سلامت خود بیندیشیم و پس از آن، انجام کار روزانه.
انجام کار<– حفظ امنیت <–سالم ماندن
البته شکستگیهای لگن بیشتر بین سالمندان شایع است.
درد این نوع شکستگی معمولاً در قسمت میانی و پهلو احساس می شود.
علائم شکستگی لگن
معمولاً ناحیه شکستگی دارا درد و حساستد است و فرد علرغم اینکه سالم است ولی قادر نیست که روی پا بایستد و فشار بیاورد. اگر شکستگی شدید باشد هر نوع حرکتی در ناحیه ران می تواند ایجاد درد بکند. اگر مجرای ادراری آسیب دیده باشد ممکن است خروج ادرار همراه با خون باشد و این یک علامت هشدار دهنده و مهم است و در مواردی هم ممکن است درد به حدی شدید باشد که فرد دچار شوک بشود.
چه اقداماتی را می توانیم تا زمانی که فرد را به اولین مرکز درمانی برسانیم انجام دهیم؟
۱- خواباندن مجروح روی سطح صاف
۲- ثابت کردن بدن
۳- گذاشتن پتو در زیر پاها
مهمترین کار این است که تلاش کنیم حرکت را محدود و استخوان لگن را حمایت کنیم تا از ایجاد ضایعه ی بیشتر جلوگیری شود.
بنابراین مصدوم را به پشت می خوابانیم و پاهایش را کاملاً به صورت کشیده قرار می دهیم و سعی می کنیم فرد در یک وضعیت راحتی قرار بگیرد. برای این کار یک پتوی تا شده را زیر زانوهایش می گذاریم و به دنبال آن می توانیم از دو باند پهن استفاده کنیم. دو باند پهنی که در ناحیه لگن بسته می شود و این دو باند پهن را معمولاً به نوعی قرار می دهیم که گره ی آن در سمتی قرار بگیرد که شکستگی نیست. اگر احیاناً مصدوم احساس ادرار کردن داشت و قصد داشت که ادرار کند، ما ممانعت می کنیم. چرا که ادرار کردن می تواند صدمه به بافتها را بیشتر کند. ادرار می تواند به بافتهای اطراف راه پیدا کند و اقدامات بعدی ما را با دشواری روبرو کند.
ما می توانیم بالشتک هایی را زیر زانوها و مچ پا قرار دهیم تا زمانی که مصدوم را حمل می کنیم صدمه کمتری به ناحیه آسیب دیده وارد شود.
شکستگی بازو
اصولاً شکستگی بازو که در ناحیه بازو اتفاق می افتد، می تواند بر اثر ضربه مستقیم و یا ضرباتی باشد که در ناحیه آرنج و یا ساعد ایجاد شکستگی می کند. معمولاًمفصل آرنج خصوصاً در کودکان دچار شکستگی می شود و جزء مواردی است که بسیار اهمیت دارد. به این جهت که شکستگی های آرنج به دلیل مجاورت با اعصاب و عروق مهم حیاتی است و بایستی در شکستگیهای آرنجی به آن توجه شود.
معمولاً علائم موجود به این شکل است که فرد قادر نسیت عضو آسیب دیده را حرکت دهد. ممکن است تغییری در عضو آسیب دیده مشاهده کنیم. برای مثال کبودی و یا تورم در عضو آسیب دیده مشاهده کنیم.
اگر فرد بتواند آرنجش را حرکت دهد و قادر به حمل آرنجش باشد اولین اقدامی که انجام می دهیم این است که با ملایمت دست آسیب دیده را به سینه تکیه می دهیم و با بالشتکی که بین آرنج و قفسه سینه قرار می دهیم، با یک باند پهن دست را با قفسه سینه حمایت می کنیم و به قفسه سینه فیکس می کنیم. (ثابت نگه م دارم)
در موردی که شکستگی در ناحیه آرنج ایجاد شده و مصدوم نمی تواند آرنج خود را حمل کند باید ابتدا مصدوم را بخوابانیم؛ دستش را کاملاً در مجاورش قرار دهیم و در چنین مواقعی سعی نکنیم آرنج فرد مصدوم را حمل کنیم زیرا صدمه وارده را قطعاً بیشتر می کند.
بنابراین وقتی دست را کاملاً در کنار بدن قرار دادیم باید با سه باند که تهیه کرده ایم دست را به بدن فیکس کنیم.
ما می توانیم از خود مصدوم بخواهیم دست آسیب دیده را با دست سالمش حمایت کند ومی توانیم با سه باندی که به ترتیب بین دست و لگن، بازو و سینه و آرنج و قفسه سینه بسته می شود، دست را کاملاً به قفسه سینه محکم کنیم و از ایجاد حرکت بیشتر جلوگیری کنیم.
شکستگی ترقوه
علامت شکسته شدن ترقوه، حرکت نکردن دست فرد مجروح است. گاهی سر به سمت عضو شکسته شده خم می شود و مصدوم اظهار درد می نماید، که بهتر است فرد هر چه زودتر فوریتهای پزشکی را خبر کند.
معمولاً شکستگی های ترقوه می تواند هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیر مستقیم اجاد شود.
علائمی که وجود دارد درد و حساسیت در ناحیه ی دچار شکستگی است. مصدوم معمولاً دستی که طرف قسمت آسیب دیده است را نمی تواند حرکت دهد. ممکن است که ما تغییر شکل در قسمت ترقوه ای که دچار شکستگی شده است، ببینیم.
بی حرکت نگاه داشتن ترقوه صدمه دیده بسیار مهم است. کاری که می توانیم انجام دهیم این است که دستی که در طرف شکستگی قرار دارد را به روی سینه قرار دهیم و بالشتگی بین دست و قفسه سینه قرار دهیم. معمولاً انگشتان باید روی شانه سمت آسیب ندیده و سالم قرار بگیرد. بعد می توانیم از یک باند پهن استفاده کنیم و کاملاً دست را به قفسه سینه فیکس کنیم.
آسیب های سر وگردن
امداد رسانی در فوریتهای پزشکی
آسیب های سر و گردن / ایست قلبی
کلاه ایمنی و آسیبهای سر و گردن
بنا بر قوانین راننگی استفاده از کلاههای ایمنی برای موتور سیکلت سوارها و دوچرخه سوارها ضروری است است. کلاه ایمنی هم راننده را از ذرات منتشر شده در هوا محافظت می کند و هم سر و صورت را از خطرهای احتمالی مصون می دارد. از این گذشته استفاده از کلاه ایمنی در هنگام رانندگی با موتور سیکلت و یا دوچرخه نشانه ی نظم و انضباط اجتماعی راننده می باشد
فکر می کنید چه نوع کلاهی مناسب است؟
یک نوع ازکلاهها، کلاهی است که فقط قسمت سر و صورت را می پوشانند و به کلاه هواپیمایی یا کلاه پلیس معروفند. نحوه ی به سر گذاشتن این کلاه مهم است و استفاده از عینک دودی هم ضروری به نظر می رسد.
نوع دیگر کلاههای ایمنی به کلاه تکمیل معروف است. کلاههای تکمیل قسمت جلوی صورت و فک را نیز می پوشاند. جنس این کلاهها معمولاً سخت تر است و چون جلوی چشم با شیشه گرفته می شود، استفاده از عینکهای غیر طبی ضرورت ندارد.
به هر حال موقع خرید کلاه ایمنی چند نکته را به خاطر داشته باشید.
١- کلاه گوشها را تحت فشار قرار ندهد و سر کاملاً راحت و آزاد باشد. هنگام تصادفات گاه دیده شده است که کلاه به قدری تنگ بوده است که بیرون کشیدن سر مصدوم از کلاه مشکل می باشد. البته گشادی بیش از اندازه هم مورد نظر نیست.
۲- در صورت استفاده از عینک، کلاه ایمنی باید به اندازه عینک جا داشته باشد.
۳- لبه پشتی کلاه باید کمی بالا باشد، بطوریکه وقتی سر را به عقب می کشیم با مهره های گردن تماس پیدا نکند. در واقع پشت کلاه ایمنی باید به حدی جا داشته باشد که فرد دیگری بتواند آن را به آسانی و بدون گرداندن ستون فقرات از روی سر مصدوم بردارد.
باید به خاطر داشت زمانی که مصدوم بیهوش شده است باید از حرکات اضافی گردن جلوگیری کرد.
صدمات سر
سر عضوی است که امکان دارد در سوانح تحت آسیبهای جدی قرار بگیرد. بنابراین لازم است فردی که با یک مصدوم آسیب دیده از ناحیه سر، روبرو می شود با نشانه ها و علائم ضربه به سر آشنا باشد.
اصولاً صدماتی که به سر وارد می شود ممکن است از یک بریدگی یا خراشیدگی ساده تا یک ضربه شدید که منجر به شکستگی جمجمه شده است، باشد و یا صدمه وارده منجر به خونریزی شود که در هر یک می تواند علائم مختلفی را ایجاد کند.
مغز به جهت اینکه یک عضو پیچیده ای است می تواند به دلیل صدماتی که به سر وارد می شود، علائم مختلفی را ایجاد کند. ازجمله استفراغ، حالت تهوع، آب آوردگی، فلج و بی حسی، کاهش سطح هوشیاری و نهایتاً می تواند منجر به مرگ هم بشود.
فرد باید در مواجهه با کسی که از ناحیه سر آسیب دیده است به یک سیری علائم توجه کند و با دیدن این علائم قطعاً باید مصدوم را به اولین مرکز درمانی برساند تا اقدامات لازم برای نجات فرد صورت گیرد.
علائم و نشانه هایی که در تشخیص به فرد امدادگر کمک می کند این است که مصدوم ممکن است دچار کاهش سطح هوشیاری شود. تهوع و استفراغ هم از علائم شایع است که بعد از ضربه به سر اتفاق می افتد. تشنج های شدیدی که این افراد بلافاصله و یا بعد از مدتی پیدا می کنند از علائم آسیب دیدگی سر است. از علائم دیگر حالت خواب آلودگی و اختلال حافظه است و با توجه به شدت ضربه وارده ممکن است ترشحات و یا حتی آب شفاف از گوش و بینی فرد مصدوم خارج شود.
عدم تعادل در راه رفتن فرد مصدوم نیز علامت مهمی است. همچنین تقلیل تعداد ضربان قلب و تنفس مصدوم یک علامت هشدار دهنده است. فرد مصدوم ممکن است دچار سردردهای شدید و یا یک سری مشکلات چشمی بشود. مهمترین علامتی که می توان در چشم بیمار مشاهده کرد، عدم تقارن مردمکهاست. یعنی اندازه مردمکها متفاوت می شود.
در ضربه به سر، یک سری اقدامات اولیه را باید انجام دارد:
– اگر فرد نیاز به احیاء تنفسی دارد، اقدام به احیای تنفسی کنیم. حتماً باید به راههای هوایی توجه شود.
– باید توجه کنیم که آیا به مهره های گردنی صدمه وارد شده است یا خیر.
– اگر فرد دچار تشنج شده است حتماً سعی کنیم او را روی زمین قرار دهیم و از سر و گردن مصدوم محافظت کنیم. ولی نباید مانع حرکت دست و پای مصدوم که شدیداً در حال لرزش است، شویم. چرا که این کار می تواند باعث شکستگی شود و یا اگر دندانهایش به جهت تشنج قفل شده است به هیچ وجه نباید سعی کرد که دهان مصدوم را به هر وسیله ای باز نگه داریم.
– فرد مصدوم را با توجه به شدت جراحات وارده به اولین مرکز درمانی برسانیم.
شکستگی فک و گونه
استفاده از کمربند ایمنی به خصوص در مسافرتهای خارج از شهر بسیار مهم و ضروری است. در بسیاری از موارد دیده شده است که ترمزهای ناگهانی در تصادفات نه چندان مهم، باعث جلو رفتن سر و آسیب دیدن فک و صورت شده است.
شکستن استخوانهای صورت در بین موتور سیکلت سوارها بسیار رایج است ولی به ندرت دیده شده که موتور سوارانی که از کلاه ایمنی استفاده می کنند دچار شکستگی فک و گونه شوند.
موتور سیکلت سواران باید توجه داشته باشند که استفاده از کلاه ایمنی بخاطر حفظ سلامتی خود آنان است. تحقیقات نشان داده است که کلاه ایمنی احتمال خطر ضربه مغزی و شکستگی فک و گونه را تا ٨٠٪ کاهش می دهد.
مؤثرترین کمکهای اولیه به یک فرد مصدوم:
– مجروح را بی جهت حرکت ندهید.
– از باز بودن راههای تنفسی و ضربان نبض فرد اطمینان پیدا کنید.
– اگر علائم شکستگی در فک یا گونه مشاهده کردید فوراً با یک تکه پارچه، استخوانهای صورت را ثابت کنید.
طرز صحیح بیرون کشیدن کلاه ایمنی فرد مصدوم:
حرکت باید از عقب به بالا صورت بگیرد و در حین بیرون کشیدن کلاه ، باید یک دست زیر سر مصدوم قرار بگیرد.
آزمایشهای علائم حیاتی در هر شرایطی لازم است.
نشانه های شکستگی فک و گونه:
١- فرد مصدوم قادر به صحبت کردن نیست.
۲- خونریزی از دهان یا گونه
۳- نامرتب شدن دندانها
۴- تورم فک
نکته مهم اینکه در نگاه اول، آسیب دیدگی ناشی از ضربه وارده بر اثر حوادث به افراد، مخصوصاً کودکان ساده به نظر می رسد.
در حالتی که بیهوشی برای فرد پیش می آید باید با دیدن نشانه ها فوراً فرد را تحت مراقبتهای پزشکی قرار داد. این نشانه های مهم و حیاتی عبارتند از:
١- خواب آلودگی و یا رفتار غیر طبیعی
۲- بالا آوردن غذا
۳- سر درد
۴- اختلال دید
ایست تنفسی
احیای تنفسی اولین قدم در مواجهه با فردی است که دچار ایست تنفسی شده است. بایستی بدانیم که فرد نفس می کشد یا خیر. اولین اقدام این است که ما صورتمان را نزدیک دهان و بینی فرد مصدوم می آوریم. به این شکل هم می توانیم صدای جریان تنفسی بیمار را بشنویم و هم می توانیم جریان هوای موجود را روی پوست صورتمان حس کنیم. از طرفی می توانیم حرکت شکم و قفسه سینه بیمار را هم ببینیم.
سپس باید راه هوایی فرد مصدوم را باز کنیم. اگر سر مصدوم خم شده باشد احتمال مسدود شدن راه هوایی مصدوم وجود دارد. ممکن است زبان به طرف عقب برگشته و راه هوایی را مسدود کرده باشد.
برای فردی که بیهوش شده است ممکن است ترشحات دهانی، آب دهان و یا محتویات استفراغ شده ی معده مجرای هوایی را مسدود کرده باشد.
به دو روش می توان راه هوایی را باز کرد:
١- با یک دست زیر گردن مصدوم را بگیریم و دست دیگر را روی پیشانی او بگذاریم و سرش را به عقب خم کنیم و به این شکل مجرای هوایی را باز کنیم.
۲- دست را زیر چانه فرد مصدوم قرار دهیم و چانه بیمار را به سمت بالا بکشیم. معمولاً در مواردی که احتمال صدمه به مهره های گردنی و احتمال شکستگی مهره های گردنی وجود دارد، باید از روش دوم برای باز کردن مجرای هوایی استفاده کرد.
علائم خفگی عبارتند از:
١- تورم صورت، گردن و لبها
۲- کبود شدن ناخنهای دست و پا
بعضی از کارشناسان معتقدند استفاده از انگشت بدون پارچه برای تمیز کردن دهان مفیدتر است زیرا انگشت راحتتر در دهان گردش می کند.
در هنگام خفگی سر را به عقب کشیده و آرواره های پائین را باز و در دهان می دمیم. در این زمان باید بینی را با دست بگیریم. ساده ترین راه برای کمک به افرادی که مبتلا به قطع تنفس شده اند، تنفس دهان به دهان و ماساژ قلبی است. برای بزرگسالان استفاده از دو کف دست و برای کودکان استفاده از یک دست کافی است.
در مواقع خفگی بایستی با انگشت، دهان مصدوم را برای یافتن جسم خارجی جستجو کنیم ولی زمان زیادی را نباید برای این کار تلف کنیم. اگر بیمار تنفس نداشت ما باید بالافاصله از مؤثرترین راه برای برگرداندن تنفس بیمار، یعنی تنفس مصنوعی استفاده کنیم.
برای این کار بعد از آنکه سر بیمار را در وضعیت مناسب قرار دادیم باید کاملاً هوای بازدم خود را درون ریه بیمار خالی کنیم. برای این کار لبها را در اطراف دهان بیمار قرار می دهیم.
دمیدن هوا می تواند از طریق دهان مصدوم و یا بینی او صورت بگیرد. در کودکان هم دهان وهم بینی درون دهان ما قرار می گیرد و ما هوای بازدم خود را به ریه مصدوم هدایت می کنیم.
نکته مهم این است که باید همزمان با تنفس دادن به فرد مصدوم حرکت قفسه سینه او را مشاهده کرد. اگر به میزان مناسب هوا وارد ریه ی فرد مصدوم شود، معمولاً حرکت قفسه سینه قابل مشاهده است. اگر علیرغم اقداماتی که ما انجام دادیم حرکتی را در قفسه سینه مشاهده نکردیم به این نتیجه می رسیم که یک جسم خارجی مجرای هوایی را مسدود کرده و ما باید اقدامات خاص خروج جسم خارجی را از گلو انجام دهیم.
در اینجا دو سؤال مطرح است. اول اینکه چه تعداد تنفس لازم است؟
معمولاً بین ١۶- ١۴ تنفس در دقیقه لازم است به فرد مصدوم داده شود تا تنفس فرد برگردد.
سؤال دوم اینکه آیا همیشه از راه دهان تنفس داده می شود ؟جواب خیر است.
مواردی که فرد ممکن است به واسطه مصرف سم، دچار بیهوشی و قطع تنفس شده باشد و یا اینکه صدمات و جراحات زیادی به ناحیه صورت و فک فرد وارد شده باشد. قطعاً نمی توان از طریق دهان به دهان، تنفس مصنوعی به فرد مصدوم بدهیم.
در مورد کسانیکه دچار خفگی با گاز شده اند:
١- مصدوم را به هوای آزاد برده و راحت می خوابانیم.
۲- علائم حیاتی مثل تنفس و ضربان قلب او را آزمایش می کنیم.
۳- تنفس دهان به دهان و یا دهان به بینی را هر چه سریعتر آغاز می کنیم.
۴- از زدن نبض اطمینان حاصل کنیم.
تعداد تنفس مصنوعی باید ۲٠- ١۶ بار در دقیقه و هنگام کمک یک نفر، یک بار ماساژ قلبی و ۵ بار تنفس مصنوعی صورت گیرد.
نکته بسیار مهمی که هر کمک کننده باید به آن توجه کند لزوم گرفتن نبض بیمار در هنگام گرفتن تنفس مصنوعی است. به راحتی می توان با گذاشتن دست در کنار گردن و یا مچ دست مصدوم از زدن نبض او مطمئن شد.
ایست قلبی
امداد رسانی در فوریتهای پزشکی
کمک به فرد دچار ایست قلبی / سوختگی ها
بعد از اینکه مطمئن شدیم تنفس بیمار برقرار است و یا اینکه احیای تنفسی را آغاز کردیم باید وضعیت قلبی او بررسی شود. ادامه تنفس مصنوعی در حالتی که قلب مصدوم نمی زند کار بیهوده ای است زیرا خونی جریان پیدا نمی کند تا بتواند اکسیژن ارسالی را به بافتها برساند. بنابراین بالافاصله بعد از اینکه ما ۴ تنفس اولیه را به مصدوم دادیم باید وضعیت قلب را بررسی کنیم. منتها نکته مهم این است که تا زمانی که از فقدان ضرابان قلب مطمئن نشده ایم، ماساژ قلبی یا کمپرس قلبی انجام نمی دهیم. اگر ببینیم نبض بیمار هم ضعیف است اجازه می دهیم که قلب به همان شکل، ضربان خودش را ادامه دهد و نیاز به کمپرس کردن و ماساژ دادن نیست.
برای اینکه مطمئن شویم ضربان قلب وجود دارد، بهترین و مهمترین راه برای تست نبض، نبض ناحیه ی گردنی است که با قرار دادن دو انگشت در کنار حنجره و عضلات گردنی می توانیم ضربان نبض را حس کنیم. برای کنترل نبض این کار به جهت نزدیکی به قلب مطمئن تر است.
بعد از اینکه مطمئن شدیم بیمارضربان قلب ندارد باید اقدام به ماساژ قلبی کنیم. اولین قدم قرار دادن مصدوم روی یک سطح سفت است. بطور مثال اگر مصدوم روی یک تخت فنری است نباید اقدام به ماساژ قلبی کنیم زیرا در این حالت ماساژ قلبی بی تاثیر است. سپس باید در کنار مصدوم زانو زد و زاویه ای که دستها و آرنج با قفسه سینه دارند باید کاملاً عمود بر قفسه سینه ی مصدوم باشد. دستها در نیمه پایین جناق سینه و گودی قسمت برجستگی کف دست، در قسمت رو به پایین جناق سینه قرار گیرد و انگشتان هردو دست در هم فرو رود و سپس اقدام به ماساژ قلبی شود.
نشانه ی ایست قلبی، درد شدید در قفسه سینه و بین استخوان جناق است و این درد سینه به پشت، دست چپ و گردن هم سرایت می کند.
دومین نشانه ی ایست قلبی عرق شدید بدن است. همچنین رنگ پریدگی، نبض ضعیف، احساس تهوع، ترس و اضطراب، از پیامدهای دیگر ایست قلبی است.
چگونه می توانیم فردی را که دچار ایست قلبی شده است از مرگ نجات دهیم؟
١- مصدوم را باید روی سطح صاف و سخت قرار دهیم. لباس او را شل کنیم تا بدن راحت تر فعالیت کند.
۲- سر مصدوم را به عقب بر گردانیم. این کار به خاطر این است که مجرای تنفسی مصدوم باز شود و او بتواند تنفس کند.
۳- اگر دندان مصنوعی یا جسم خارجی وجود دارد باید از دهانش خارج کنیم.
۴- ماساژ قلبی را شروع می کنیم. انتهای کف دست را روی جناق سینه می گذاریم و با هر دو دست ۳ تا ۵ سانتی متر بطور عمود فشار وارد می کنیم.
در ماساژ قلبی محل گذاشتن دست بسیار مهم است. در انتهای جناق سینه ضایعه کوتاهی وجود دارد که حدود ۲ انگشت بالاتر از آن محل گذاشتن دست است. کف دست کمک کننده باید بر روی همین منطقه قرار گیرد نه بالاتر و نه پایین تر. چون در زیر همان منطقه قلب قرار دارد. به این ترتیب با فشار دست قلب وادار به ادامه فعالیت می شود.
دست ما باید بین ۵-۳ سانتی متر روی قفسه سینه فشار وارد کند.
چه تعداد ماساژ قلبی لازم است؟ معمولاً بین ۱۰۰- ۸۰ بار در دقیقه باید ماساژ قلبی بدهیم تا مطمئن باشیم یک ماساژ قلبی مؤثر داده شده است.
اگر ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی توسط یک نفر انجام شود باید به ازای هر ۱۵ ماساژ قلبی دو بار تنفس به مصدوم داده شود. ولی اگر این کار توسط دو نفر انجام گیرد به ازای هر ۵ ماساژ قلبی یک تنفس به فرد مصدوم داده می شود. این کار بایستی با خونسردی کامل انجام گیرد.
آخرین نکته اینکه اگر ماساژ قلبی و فشردن قفسه سینه به صورت صحیح صورت نگیرد چه بسا می تواند منجر به شکسته شدن دنده ها و جناق سینه شود که خود این شکستگی می تواند موجب آسیب رسیدن به ریه ها، طحال و … مصدوم شود.
سوختگی ها و مسمومیت- بخش اول
سوختگی های حرارتی
پیشگیری از بسیاری از سوختگیها آسان است مثلاً اجازه ندهیم بچه های کوچک با آتش بازی کنند و یا کبریت یا چراغ را از دسترس بچه ها دور نگه داریم و یا حتی دسته ماهیتابه را به گونه ای روی گاز قرار دهیم که با برخورد اشخاص واژگون نشود و یا اجازه ندهیم کودکان در آشپزخانه بازی کنند.
سوختگیهای جزئی تاول ایجاد نمی کنند.
برای تسکین درد و کاهش آسیب، قسمت سوخته شده ی بدن را فوراً در آب سرد قرار دهید. استفاده از وازلین، پماد یا روغن اصلاً توجیه نمی شود و آب سرد کاملاً کافی است.
سعی کنید از دستگیره های بند دار استفاده نکنید و خلاصه اینکه مسائل ایمنی را برای جلوگیری از سوختگی در نظر داشته باشید. اگر در محل سوختگی تاول ایجاد شده، تاول را دستکاری نکنید. بهتر است محل سوختگی را با آب کاملاً شسته و با گاز استریل محل سوختگی را پوشیده نگه دارید.
سوختگیها ممکن است بر اثر حرارت، الکتریسیته و مواد شیمیایی ایجاد شوند. در زمان ایجاد سوختگی چون سطح دفاعی بدن آسیب می بیند و سیستم ایمنی بدن تضعیف می شود احتمال عفونت بالاست. در سوختگیهایی که بیشتر از ۵/۲ سانتی متر بدن را فرا می گیرند و یا بر اثر الکتریسیته ایجاد شده اند و یا ۹٪ کل بدن را در بر می گیردند نیاز به مراقبتهای پزشکی دارند
سوختگیها بر اثر عمق سه دسته هستند:
– سوختگیهای سطحی
– سوختگیهای متوسط
– سوختگیهای عمیق
در سوختگیهای سطحی فقط لایه های سطحی پوست آسیب می بینند و علائم آن این است که بیمار درد شدید دارد، تورم و قرمزی در ناحیه سوختگی دیده می شود. اگر این سوختگی ها به خوبی مراقبت شوند چند روزه بهبود یافته و هیچ آثاری هم از خود به جا نمی گذارند.
سوختگیهای متوسط لایه های عمیق تری از پوست را درگیر می کنند و همراه تاول هستند و از آنجائیکه احتمال عفونت در این نوع سوختگی بیشتر است مراقبتهای پزشکی باید با دقت بیشتری صورت گیرد.
سوختگیهای عمقی سطح زیادی از پوست را از لحاظ عمقی درگیر می کنند. در این سوختگی ها معمولاً سطح پوست سفید رنگ می شود و به خاطر آسیب جدی عصبها که در اعماق پوست واقع شده اند، این سوختگیها معمولاً درد ندارند و ناحیه سوخته بی حس است. این نوع از سوختگیها احتیاج فوری به مراقبتهای پزشکی دارد.
اقداماتی که در زمان ایجاد سوختگی می توانیم انجام دهیم:
در سوختگیهای سطحی سطح را با آب سرد به مدت ۱٠ دقیقه بشوئیم تا درد و التهاب کاهش پیدا کند و اگر آب سرد در دسترس نبود از هر مایع خنک دیگری مثل شیر نیز می توانیم استفاده کنیم.
بعد از آن باید وسایلی مانند ساعت، انگشتر، کمربند و هر چیزی که به سطح سوخته فشار می آورد را خارج کنیم چون بعد از مدتی ناحیه سوخته ورم می کند و خارج کردن این اشیاء مشکل می شود.
به هیچ وجه نباید سطح سوخته را دستکاری و یا از پمادی برای سطح سوخته استفاده کنیم.
بعد از شستشوی ناحیه سوخته آن را با یک پارچه تمیز و استریل پانسمان می کنیم و اگر احتمال عفونت در روزهای بعدی زیاد بود آن را به پزشک ارجاع می دهیم.
در مورد سوختگیهای شدید ممکن است فرد در حال شعله ور شدن آتش دچار سوختگی شده باشد یعنی آتش تمام لباس و اعضای فرد را در بر گرفته باشد. برای اینکار باید مصدوم را آرام کرده و از او بخواهیم بی حرکت بماند زیرا تماسش با هوا باعث شعله ورتر شدن مصدوم می شود.
مصدوم را با پتو یا پرده می پوشانیم و آتش را خاموش می کنیم. سپس عضو سوخته را با آب خنک شستشو می دهیم تا کاملاً التهاب و سوزش آن بیفتد و اقدامات اولیه ذکر شده را انجام می دهیم.
در هنگام کمک به افرادی که دچار سوختگی شده اند این موارد را به خاطر بسپارید:
۱- استفاده از آب سرد به مدت ۳٠ دقیقه
۲- ضد عفونی نگهداشتن محل سوختگی
سوختگی شیمیایی
مواد شیمیایی وجود دارند که برای پوست سوزش آور هستند و باعث سوختگی در سطح پوست بخصوص در چشمها می شوند. البته مواد غلیایی و شیمیایی بسیار قوی، بیشتر در موارد صنعتی استفاده می شوند ولی ممکن است بسیاری از مواد شیمیایی که ما در طول روز با آنها سر و کار داریم سوزاننده باشند. مثل رنگ برها، مواد پاک کننده و صابون.
مواد شیمیایی که باعث سوختگی در سطح پوست می شوند می توانند علائمی را ایجاد کنند مثل تورم، قرمزی، سوزش و ایجاد تاول در سطح پوست.
اگر به چنین موردی از سوختگی در منزل برخورد کردیم باید بلافاصله عضو سوخته را زیر آب سرد بگیریم و باید مطمئن شویم که جریان آب، ماده شیمیایی را بطور کامل از سطح پوست پاک می کند چون در غیر اینصورت آب می تواند باعث پخش مواد شیمیایی در سطح پوست شده و سوختگی را گسترش دهد.
بعد از این اقدام یک پانسمان با پارچه استریل یا بدون پرز انجام می دهیم. سطح سوخته را نباید دستکاری کرده و یا از پماد، لوسیون و یا هر ماده دیگری برای سطح سوخته استفاده کنیم.
اگر سوختگی وسیع و یا احتمال عفونت زیاد است مصدوم را به یک مرکز درمانی ارجاع می دهیم.
ممکن است مواد شیمیایی جامد یا مایع وارد چشم شده و باعث آسیب جدی به چشمها شوند. چشمی که با مواد شیمیایی تماس پیدا کرده معمولاً بسیار قرمز، ملتهب و دردناک است و اشک ریزی بسیار زیادی دارد و ممکن است چشم مانند زمان پس از مواجهه با نور خود به خود بسته شود.
اولین اقدام در مواجهه با چنین مصدومی این است که بالافاصله سر مصدوم را بصورت کج زیر شیر آب بگیریم و آب سرد را وارد چشم مصدوم کنیم، بطوریکه از یک گوشه وارد و از گوشه دیگر خارج شود و تمام سطح چشم را شستشو دهد ولی اگر این امکان وجود ندارد با یک شیشه آب تمیز سطح چشمها را بشوئیم . بعد از آن از بیمار خواهش کنیم که به هیچ وجه چشمها را نمالد زیرا مالیدن، باعث می شود ماده شیمیایی در سطح چشم پخش شده و آسیب چشم بیشتر شود.
بعد از شستشو یک باند استریل چشم، روی چشم بیمار قرار می دهیم و بیمار را سریعاً به یک مرکز فوریتهای پزشکی ارجاع می دهیم.
بخش دوم
مسمومیت
هر ساله میلیونها نفر در سراسر جهان دچار مسمومیت می شومند. سم به موادی گفته می شود که با ورود آن به بدن فرد، سلامت او را به خطر می اندازد. در هنگام کمک به افراد مسموم توجه فوری و سرعت عمل بسیار مهم است. زیرا با هر لحظه تردید میزان بیشتری سم وارد خون فرد شده و خطر مرگ را افزایش می دهد.
همیشه باید به خاطر داشت که سم آفات نباتی، داروها و نفت را در جای مشخصی دور از دسترس افراد نگه داشت.
اصولاً مواد غذایی اگر به صورت غیر بهداشتی و ناصحیح نگه داری شوند، می توانند منبع بسیار خوبی برای رشد میکروبها و باکتریهای آسیب رسان باشند.
از جمله میکروبهایی که می توانند داخل مواد غذایی رشد کنند، استاکلوف کلئوس یا استاکلوف طلایی است که در داخل مواد غذایی سم ایجاد می کند و این سم می تواند باعث مسمومیت برای فردی شود که این غذا را مصرف کرده است.
یکی دیگر از این میکروبها که می توانند در مواد غذایی رشد کنند و آسیب رسان باشند سالموتلا است.
علائم مسمومیت با استاکلوف کلئوس بسیار سریع ظاهر می شود. حدوداً ۶- ۲ ساعت بعد از مصرف مواد غذایی مسموم، فرد دچار تهوع، دل درد، استفراغ و حتی اسهال می شود. در مواردی که میزان سمّ خورده شده زیاد باشد ممکن است علائم شوک در فرد مسموم ایجاد شود. این علائم بصورت اختلال هوشیاری، افزایش ضربان نبض و کاهش فشار خون است.
معمولاً مدت زمان بروزعلائم مسمومیت با میکروب سالموتلا طولانی تر است و ظرف ۲-۱ روز بعد از مصرف ماده غذایی ممکن است ظاهر شود. علائم ممکن است بصورت ایجاد تب، تهوع، دل درد، اسهال و خیلی به ندرت علائم شوک باشد.
در برخورد با افرادی که با مواد غذایی مسموم شده اند ما اقدامات زیادی نمی توانیم انجام دهیم جز اینکه آنها را وادار به استراحت کرده و از مایعات فراوان استفاده کنیم و اگر مسمومیت خیلی شدید است آنها را سریعاً به بیمارستان برسانیم.
میکروب دیگری وجود دارد که در مواد غذایی رشد می کند و می توانند بسیار خطرناک باشد. این سم بسیار کشنده است و معمولاً در غذاهای کنسرو شده ایجاد می شود و در این نوع غذاها این میکروب به سرعت رشد می کند و سم آزاد می کند.
همچنین در بچه های زیر یکسال خوردن عسل می تواند این بیماری را ایجاد کند. این میکروب در داخل عسل هم می تواند رشد کند. علائم این میکروب بصورت فلج است زیرا روی سلسله اعصاب مرکزی اثر می گذارد و فرد را با خشکی دهان، یبوست، تهوع، اختلال در بلع مواجه می کند و به تدریج که فلج به طرف پایین می رود اختلالات تنفسی هم ایجاد می شود که بسیار خطرناک است و منجر به خفگی می شود.
ما اقدامات زیادی برای این بیماران نمی توانیم انجام بدهیم. این بیماران باید سریعاً به بیمارستان انتقال داده شوند تا مراقبتهای پزشکی برای آنها انجام گیرد و برای تشخیص حتماً باید بقایای غذای خورده شده به آزمایشگاه انتقال داده شود.
برای شستشوی معده ی بیمار بهتر است از کمی آب ولرم با کمی پرمنگنات استفاده کنیم مثلاً در یک سطل ۲٠ لیتری آب ۲٠ گرم یا یک قاشق پرمنگنات کافی است. یعنی یک در ۱٠٠٠.
برای کمک به افراد مسموم با غذا توجه به این نکات ضروریست:
– دانستن عامل مسمومیت
– برگرداندن هر چه سریعتر غذای مسموم
– گرم نگهداشتن بیمار
– رساندن بیمار به مراکز درمانی
درس هشتم
خونریزی
خونریزی یکی از مهمترین مسائل در ایجاد مرگ و میر است و کنترل خونریزی می تواند نقش مهمی در جلوگیری از مرگ و میر مصدوم داشته باشد.
در افراد عادی اگر ۵٠٠ سی سی تا نیم لیتر خون از دست بدهند ممکن است تغییر محسوسی در عملکرد بدن ایجاد نشود ولی اگر این خونریزی به ۵/١ لیتر برسد و نزدیک به ۳/۱ حجم خون را در برگیرد، این یک شرایط بحرانی را ایجاد می کند و نیاز به اقداماتی دارد و سریعاً باید جلو هدر رفتن خون را گرفت.
در مواقع مواجه شدن با فردی که دچار خونریزی است یکسری علائم و نشانه هایی وجود دارد که به ما کمک می کند تا متوجه شویم که شرایط خونریزی فرد در چه وضعیتی است و بتوانیم میزان خونریزی فرد را ارزیابی کنیم و کثرت این خونریزی را مشخص کنیم.
اولین مسئله این است که صورت و لبها ممکن است رنگ پریده شوند. معمولاً وقتی به پوست این افراد دست بزنیم سرد و مرطوب است و دلیل آن هم این است که عروقی که خون رسانی را به پوست انجام می دهند در مواقع حیاتی بدن یک واکنشی دارند که سعی می کنند خونی را که جریان پیدا می کند، به اندام حیاتی سوق دهند. بنابراین خون کمتری به سطح پوست می آید و ما با یک پوست سرد و مرطوب مواجه می شویم.
معمولاً نبض این افراد تند، ولی ضعیف است و این به خاطر این است که جریان خون در بدن فرد کاهش پیدا کرده است.
علامت بعدی این است که زمانی که خون رسانی به مغز کاهش پیدا می کند، یکسری علائم مغزی قابل رؤیت است. این علائم می تواند بصورت اختلال حواس، سرگیجه، اختلال در دید و ضعف است.
در عین حال که این علائم دیده می شود ممکن است فرد مصدوم را دچار اضطراب کند. همچنین مصدوم ممکن است احساس تشنگی و عطش کند که می تواند این عطش هم به آب باشد و هم به هوا.
معمولاً تنفس فرد تند می شود چون وقتی حجم خون کاهش پیدا کرد، اکسیژن خون کم می شود و فرد سعی می کند با تنفس بیشتر این کمبود اکسیژن را جبران کند.
اقدام اولیه در مواجهه با فردی که دچار خونریزی شده و این علائم در او ظاهر گشته، این است که جریان خون را به طرف عضوی که در حال خونریزی است، کاهش دهیم.
که این کار را با دو روش می توانیم انجام دهیم:
– با ایجاد فشار
– قرار دادن عضو آسیب دیده بالاتر از سطح بدن.
فشار می تواند به صورت مستقیم یا غیر مستقیم باشد. فشار مستقیم به این صورت است که با یک پارچه تمیز و هر چه که در دسترس است، فشار مستقیم به محل خونریزی بیاوریم. زمانی که فشار مستقیم به محل خونریزی وارد می کنیم، معمولاً رگ پاره شده مسدود می شود و جریان خون به آن ناحیه کاهش پیدا می کند و خون در آن ناحیه منعقد می شود.
باید بر روی سطح خونریزی پارچه گذاشت و در صورت ادامه یافتن خونریزی نیازی به برداشتن آن نیست، بلکه باید بر روی آن دوباره پارچه بگذاریم و با باند ببندیم و قبل از رسیدن بیمار به پزشک، نباید باند برداشته شود.
فشار مستقیم می تواند بین ۱۵-۵ دقیقه ادامه داشته باشد. در زخم هایی که بطور معمول ایجاد می شود این فشار می تواند خونریزی را قطع کند.
اگر با فشار مستقیم خونریزی قطع نشد، اقدام به فشار غیر مستقیم می کنیم و بر روی عروقی که در حال خونریزی هستند و بیشتر هم در خونریزیهای شریانی و یا خونریزیهایی که سرخرگ دچار پارگی شده است، فشار وارد می کنیم. ولی باید توجه کرد فشار به شریان اصلی، چون خون رسانی را به کل عضو قطع می کند نباید زیاد ادامه یابد. بلکه باید متناوباً این فشار اعمال شود تا خونریزی قطع شود.
آخرین کمکی که هر فرد می تواند به فرد مصدوم بکند استفاده از شریان بند است. شریان بند نواری پهن است که به فاصله ۴ انگشت بالای زخم بسته می شود و با یک چوب پیچیده می گردد تا شل و سفت کردن آن آسان باشد و رگ اصلی را که دچار خونریزی شده مسدود کند.
چون استفاده از شریان بند ممکن است خطراتی را هم برای مجروح به همراه داشته باشد توجه به چند نکته بسیار مهم و اساسی است:
١- نوار شریان بند نباید نازک و برنده باشد. بلکه باید پهن و نرم باشد مثل جوراب بلند.
۲- محل بستن شریان بند بهتر است زیر بغل یا کشاله ران و از روی لباس باشد.
۳- زیر محل بستن شریان بند با دستمال پوشیده شود تا به پوست آسیب نرسد.
۴- تا زمانیکه مجروح به پزشک یا مراکز درمانی انتقال می یابد، باید شریان بند هر ۱٠ دقیقه یکبار رها شود تا خون در عضو مجروح جریان یابد و همواره نبض در زیر آن احساس گردد.
۵- بهتر است ساعت بستن شریان بند را روی باند یادداشت کنیم. اگر توقف جریان خون بیش از ۱۵دقیقه ادامه داشته باشد، به اعصاب و شریانهای درد آسیب وارد شده و بافتها در اثر نرسیدن اکسیژن آسیب می بینند. پس رها کردن شریان بند هر ١٠ دقیقه، به بافتها اجازه می دهد که از اکسیژن و مواد غذایی موجود در خون استفاده کنند و آسیب نبینند.
۶- باید نوار شریان بند را به آسانی باز کرد. ممکن است باز کردن سریع شریان بند باعث درد مجروح شود
امداد-برق گرفتگی
امداد رسانی در فوریتهای پزشکی
غرق شدگی / برق گرفتگی / گرمازدگی
غرق شدگی
معمولاً به ما سفارش می کنند که به تنهایی شنا نکنیم. مخصوصاً زمانیکه مهارت کافی نداریم و مسئول نجات غریق هم در محل حضور ندارد. همینطور سفارش شده است که قبل از رفتن به استخر یا دریا دوش بگیریم تا بدنمان یکباره دچار گرفتگی عضلات نشود.
خفگی شخص بعد از غوطه ور شدن درآب که منجر به کاهش سطح هوشیاری می شود را غرق شدگی می نامند. غرق شدگی بیشتر در کودکان و نوجوانان و کسانیکه آشنایی با فن شنا ندارند اتفاق می افتد. در این موارد وقتی که فرد برای تنفس به سطح آب می آید ممکن است مقداری آب وارد مجرای تنفسی اش بشود. ورود آب به مجاری تنفسی باعث گرفتگی عضلات حنجره می شود همین مسئله باعث می شود که نه تنها آب، بلکه هوا هم نتواند وارد مجاری تنفسی شود و اکسیژن خون کاهش پیدا کرده و شخص بیهوش شود.
وقتیکه شخص در آب بیهوش است تا زمانیکه سرش در آب قرار دارد عضلات حنجره شل شده و مقادیر بیشتری آب وارد ریه ها خواهد شد و بدین ترتیب خفگی پیش خواهد آمد.
در موارد خفگی یکی از آسیبهای وارده این است که اکسیژن خون کاهش پیدا می کند، بنابراین اکسیژن کافی به مغز نمی رسد و همین امر، به بافت مغز آسیب وارد می کند.
همچنین اگر فرد نجات پیدا کند و موفق به تنفس شود بدلیل وجود آب درون ریه ها، بافتهای ریه آسیب خواهند دید و مقداری هم آب وارد خون شده و به گلبولهای قرمز خون آسیب می رساند.
اگر شخص در آب سرد غرق شود امکان زنده ماندنش بیشتر است زیرا میزان متابولیسم بدن کاهش پیدا می کند و به همین دلیل مدت بیشتری امکان زنده ماندن فرد وجود دارد.
کمکهای اولیه که در این رابطه می توان انجام داد:
– اگر شخص هنوز هوشیار و در حال دست و پا زدن است و تنفس دارد چیزی را که می تواند در سطح آب شناور باشد مثل چوب، طناب و یا میله ای بلند، به سمت فرد در حال غرق شدن می گیریم و او را نجات می دهیم.
– اگر شخص دچار کاهش سطح هوشیاری شده باشد و بیهوش باشد باید با شنا شخص غرق شده را به ساحل بکشانیم. بالافاصله بعد از رسیدن به محیط خارج از آب، اقدامات احیاء انجام گیرد.
قبل از هر کاری باید دهان مصدوم باز شود و هر چه که در دهانش است خارج شود. باید شخص را به پهلو خواباند و چند بار فشار بر روی سینه و شکم وارد کنیم تا آبی را که وارد ریه ها یا معده شده خارج شود.
وقتیکه آب خارج شد تنفس دهان به دهان را آغاز می کنیم و اگر نبض وجود نداشت و مصدوم دچار ایست قلبی شده بود حتماً باید ماساژ قلبی انجام شود.
در هر نوع غرق شدگی مصدوم باید فوراً به بیمارستان منتقل شود و تحت نظر گرفته شود. پس به خاطر داشته باشیم:
۱- تمیز کردن دهان
۲- به بالا و عقب کشیدن سر
۳- دمیدن به داخل دهان
۴- تنفس مصنوعی ١۶ تا ۲٠ بار در دقیقه تا رسیدن به بیمارستان
برق گرفتگی
داشتن اطلاعات در مورد برق، نحوه نصب وسایل روشنایی و تعمیر بعضی از اسباب برقی برای همگان ضروری به نظر می رسد. آموزش تدریجی این مسائل از سنین نوجوانی یکی از ضروری ترین موارد آموزشی عصر ما تلقی می شود.
بدن انسان هادی جریان برق است. اگر بدن انسان به برق اتصال پیدا کند منجر به عبور جریان برق از بدن فرد به زمین خواهد شد. در جریان برق گرفتگی علاوه بر سوختگی پوست که محل ورود و خروج جریان برق را شامل می شود بافتها هم دچار آسیب می شود. اگر جریان برق از قلب عبور کرده باشد منجر به اختلال در سیستم قلب و اگر از مغز عبور کند منجر به مهار مرکز تنفس و وقفه تنفسی خواهد شد.
برق گرفتگی به دو دسته تقسیم می شود.
۱- با ولتاژهای بالا
۲- با ولتاژهای پائین
در موارد با ولتاژ بالا، حتماً بدن لازم نیست مستقیم با سیم یا کابل برق تماس داشته باشد بلکه ممکن است در فاصله ۲٠ متری هم جریان برق از هوا عبور کند و به بدن فرد منتقل شود و باعث برق گرفتگی شود. در این موارد هر چقدر ولتاژ برق و رطوبت هوا بالا باشد میزان انتقال و آسیبی که به بدن وارد می شود بیشتر است.
موارد ولتاژ پائین بیشتر در خانه اتفاق می افتد. مثلاً فرد از سیم لخت و یا وسایل برقی مخصوصاً آن دسته از وسایل که در آنها آب ریخته می شود آسیب می بیند.ممکن است از طریق کلید برق برق گرفتگی ایجاد شود.
در برق گرفتگی با ولتاژ پائین بدن فرد دچار لرزش می شود حال آنکه در موارد با ولتاژ بالا بدلیل گرفتگی عضلات، منجر به اتصال دائم با آن وسیله خواهد شد.
کمکهای اولیه که در برق گرفتگی با ولتاژ پائین در منزل می توانیم انجام دهیم رعایت جوانب احتیاط است. مسائلی است که فرد کمک کننده باید انها را رعایت کند. بدین ترتیب که تا وقتیکه جریان برق به مصدوم متصل است نباید به مصدوم دست بزنیم. ابتدا باید جریان برق قطع شود که با قطع کردن فیوز یا کشیدن دو شاخه از پریز ممکن می شود.
بعد از قطع جریان برق باید بدن مصدوم را از اتصال به لوازم برقی جدا کرد. فرد کمک کننده باید دمپایی لاستیکی به پا کند و یا اگر زمین خیس است از چند روزنامه برای خشک کردن استفاده کند و توسط یک چوب و یا هر چیزی که غیر رسانا است فرد مصدوم را از محل که برق در آن وجود دارد دور کند.
بعد از قطع ارتباط برق در ابتدا باید تنفس مصدوم را کنترل کرد. اگر تنفس نداشت باید تنفس دهان به دهان انجام شود. بالافاصله باید ضربان قلب و نبض کنترل شود. در صورتیکه نبض وجود نداشت ماساژ قلبی ضروری است.
در هر نوع برق گرفتگی شخص باید به بیمارستان منتقل شود و باید تا ۲۴ ساعت تحت نظر باشد. البته تا رسیدن به پزشک یکبار تنفس مصنوعی و همچنین ۵ بار ماساژ قلبی لازم است.
در برق گرفتگی با ولتاژ بالا تا زمانی که جریان برق قطع نشده حتی نمی توان به مصدوم نزدیک شد چون در فاصله ۶ متری هم ممکن است به فردی که می خواهد کمک کند برق منتقل شود.
نکاتی که باید در هنگام صاعقه رعایت شود تا باعث پیشگیری از برق گرفتگی شود:
۱- دوری از درختان و پایه های برق
۲- گریز از روی ارتفاعات
۳- خوابیدن روی زمین یا جای گود
گرمازدگی
مکانیسمهای دفاعی بدن برای مبارزه با گرمای بیش از حد عبارتند از: انبساط میرگهای سطحی پوست به حالت عرق که این انبساط زمانیکه بدن فعالیت زیادی دارد برای خروج حرارت از بدن اتفاق می افتد. غدد عرق شروع به فعالیت می کنند تا از طریق تعریق کردن حرارت اضافی بدن را خارج کنند. تنفس تند می شود تا از این طریق افزایش تبخیر آب حرارت بدن خارج شود.
در خیلی از موارد افرادی که عادت به آب و هوای گرم ندارند و در این آب و هوا فعالیت بدنی زیادی انجام می دهند نمی توانند بدنشان را با این مکانیسمهای دفاعی تطبیق دهند و این مکانیسمها برای آنها کفایت نمی کند در نتیجه دچار حالتی به نام فرسودگی از گرما می شوند که در این حالت بیمار احساس ضعف، سرگیجه، تهوع و سر درد دارد. بیقرار است و به خاطر از دست دادن نمک زیاد و عدم جبران این کمبود احساس گرفتگی عضلانی در شکم و پشت خود می کند. پوست بدن مرطوب و رنگ پریده می شود و حرارت بدن ممکن است پائین تر از حد طبیعی یا در حد طبیعی باشد و در این حالت با کوچکترین فعالیتی ممکن است فرد ضعف کرده و ازحال برود.
نشانه های آفتاب زدگی
نشانه های آفتاب زدگی عبارتند از:
۱- تب
۲- تند شدن تنفس
۳- سر درد
۴- سرگیجه
۵- طپش قلب
۶- برافروخته شدن
مهمترین کمک ما به کسی که آفتاب زده شده، خنک نگه داشتن تدریجی بدن اوست. همچنین ممکن است بر اثر پائین آمدن فشار خون، سرگیجه و یا اختلالاتی در بینایی ایجاد شود و یا بدن بیمار دچار تشنج گردد.
زمانیکه فرد گرمازده را می خوابانیم بهتر است سعی کنیم او را به پشت خوابانده و سر و شانه هایش را بالاتر از پاها قرار دهیم.
فرد آفتاب زده را باید به سایه ببریم و لباسهایش را به تدریج کم کنیم و اگر هنوز به هوش است کمی آبمیوه و یا قند و نمک به او بخورانیم ولی اگر هنوز به هوش نیامده بهتر است چیزی به او نخورانیم.
در این موارد ماساژ بدنی می تواند کمک مؤثری به افراد آفتاب زده بنماید.
معمولاً احساس گرفتگی عضلانی در شکم یا پشت پا و یا حتی بافتهای عضلانی وجود دارد که این به خاطر کمبود نمک است و باید نصف قاشق چایخوری نمک را در آب بریزیم و به فرد بیمار بدهیم تا بخورد و این حالت بعد از مدتی برطرف می شود.
در بیشتر موارد اگر بدن فرد گرمازده با آب خنک گردد به تدریج سلامتی خود را باز می یابد اما اگر حالت تهوع ادامه یافت باید هر چه زودتر بیمار را به مراکز درمانی برسانیم
برای پیشگیری از آفتاب زدگی:
١- عدم فعالیتهای سخت در زیر آفتاب
۲- استفاده از کرم مرطوب کننده در کوهستان یا ساحل دریا
۳- استفاده از کلاه لبه دار و عینک آفتابی
سرمازدگی – یخ زدگی
سرمازدگی در اثر تماس طولانی با دمای بسیار بالا برای فرد اتفاق می افتد. حداکثر کارایی بدن در دمای ۳٧ و ۳٨ درجه سانتیگراد می باشد و بدن برای حفظ حرارتش در این محدوده مکانیسمهای دفاعی دارد که عبارتند از: انقباض مویرگی، لرزش عضلانی و غدد عرق. هنگامیکه فرد در سرمای طولانی مدت قرار می گیرد مویرگهای سطحی بدن منقبض می شوند تا از اتلاف حرارتی جلوگیری به عمل آید. همچنین عضلات شروع به لرزیدن می کنند تا حرارت تولید شود، تنفس کند می شود تا تبخیر کمتر انجام گیرد. همچنین غدد عرق فعالیتشان کاهش پیدا می کند. اگر فرد برای مدت طولانی در معرض سرما قرار بگیرد این مکانیسمها پاسخگوی حفظ حرارت نخواهد بود و فرد دچار سرمازدگی خواهد شد. کلاً وقتی دمای بدن فرد پائین تر از ۳۵ درجه سانتیگراد قرار بگیرد دچار سرمازدگی می شود. علائمی که در این حالت فرد احساس می کند بدین صورت است که ابتدا دچار احساس سرمای بسیار شدید و عاجز کننده ای می شود. بدن شروع به لرزیدن می کند تا حرارت را بالا ببرد بعد از مدتی که حرارت بر نگردد انقباض عضلانی کاهش پیدا می کند و فرد احساس کرختی و بی حسی می کند. ممکن است اختلال هوشیاری اتفاق بیفتد و حرکات عضلانی مختل شود و عدم تعادل در فرد ایجاد شود. ضربان قلب و تنفس فرد نیز افت می کند.
البته باید توجه داشته باشیم که در یک فرد سرمازده حتی اگر ضربان قلب و تنفس کاملاً قطع شده باشند فرد مرده به حساب نمی آید و اگر عملیات احیاء به خوبی صورت گیرد فرد دوباره به تنفس عادی بر می گردد.
اقداماتی که در مواجهه با فرد سرمازده انجام میدهیم عبارت است از:
١- بیمار را از محل سرد به یک محل گرم انتقال می دهیم.
۲- اگر لباسهای بیمار خیس است خارج کرده و با یک عایق حرارتی مثل پتو می پوشانیم.
۳- سر و گردن باید کاملاً پوشانده شود ولی صورت باید باز باشد تا اختلال تنفسی ایجاد نشود.
۴- اگر فرد به هوش است می توانیم از مایعات داغ و شیرین برای ایجاد حرارت در فرد استفاده کنیم.
۵- نباید به هیچ وجه از فرد بخواهیم برای ایجاد حرارت شروع به فعالیتهای ورزشی کند.
۶- از ماساژ اندامها و اعضا باید خودداری کنیم.
٧- اگر ضربان تنفس و قلب افت پیدا کرد عملیات احیاء را آغاز کنیم.
٨- بیمار را به اورژانس انتقال می دهیم.
مشکل دیگری که در ارتباط با سرما ممکن است اتفاق بیفتد یخزدگی است، یخ زدگی زمانی اتفاق می افتد که یک عضو بصورت مرده برای مدت طولانی در سرما قرار بگیرد.
معمولاً اعضایی که دچار یخ زدگی می شوند، اعضای انتهایی بدن هستند مثل گوشها، بینی، چانه، دستها و پاها. این اندامها وقتی در معرض سرمای زیاد قرار می گیرند در ابتدا دچار سوزش و درد می شوند بعد از آن دچار کرختی و بی حسی می شوند. رنگ آنها ابتدا سفید می شود و چون جریان خون در این اندامها مختل می شود رگه هایی آبی در آنها ایجاد می گردد.
اگر سرمازدگی در اندامها طولانی شود ممکن است عضو مبتلا به قانقاریا شود و بعدها منجر به قطع شدن عضو گردد.
اقداماتی که برای یخ زدگی انجام می دهیم به این ترتیب است:
١- فرد را به یک محل گرم منتقل می کنیم.
۲- هر نوع پوششی را از روی عضو یخ زده بر می داریم.
۳- ساعت، انگشتر و هر چیزی که ممکن است ایجاد فشار کند را خارج می کنیم.
۴- از طریق تماس پوست با پوست عضو را گرم می کنیم. بدین ترتیب که اگر دستهای فرد یخ زده هستند آنها را زیر بغل فرد بیمار می گذاریم. اگر پاها یخ زده هستند زیر بغل خودمان می گیریم. اگر صورت یخ زده است آن را با دستها می پوشانیم تا گرم شود و حرارت را کمی بالا می بریم.
۵- عضو را درون یک ظرف آب گرم می گذاریم. حرارت آب باید به صورتی باشد که اگر آرنج را داخل آن کردیم دارای حرارت قابل تحملی باشد.
۶- به هیچ وجه عضو را ماساژ نمی دهیم.
٧- برای گرم کردن از حرارت خشک مثل بخاری یا تابش خورشید استفاده نمی کنیم.
٨- اگر عضو تغییر رنگ پیدا نکرد بیمار را به پزشک ارجاع می دهیم.
امداد
امداد رسانی در فوریتهای پزشکی
کمک به فرد دچار ایست قلبی / سوختگی ها
بعد از اینکه مطمئن شدیم تنفس بیمار برقرار است و یا اینکه احیای تنفسی را آغاز کردیم باید وضعیت قلبی او بررسی شود. ادامه تنفس مصنوعی در حالتی که قلب مصدوم نمی زند کار بیهوده ای است زیرا خونی جریان پیدا نمی کند تا بتواند اکسیژن ارسالی را به بافتها برساند. بنابراین بالافاصله بعد از اینکه ما ۴ تنفس اولیه را به مصدوم دادیم باید وضعیت قلب را بررسی کنیم. منتها نکته مهم این است که تا زمانی که از فقدان ضرابان قلب مطمئن نشده ایم، ماساژ قلبی یا کمپرس قلبی انجام نمی دهیم. اگر ببینیم نبض بیمار هم ضعیف است اجازه می دهیم که قلب به همان شکل، ضربان خودش را ادامه دهد و نیاز به کمپرس کردن و ماساژ دادن نیست.
برای اینکه مطمئن شویم ضربان قلب وجود دارد، بهترین و مهمترین راه برای تست نبض، نبض ناحیه ی گردنی است که با قرار دادن دو انگشت در کنار حنجره و عضلات گردنی می توانیم ضربان نبض را حس کنیم. برای کنترل نبض این کار به جهت نزدیکی به قلب مطمئن تر است.
بعد از اینکه مطمئن شدیم بیمارضربان قلب ندارد باید اقدام به ماساژ قلبی کنیم. اولین قدم قرار دادن مصدوم روی یک سطح سفت است. بطور مثال اگر مصدوم روی یک تخت فنری است نباید اقدام به ماساژ قلبی کنیم زیرا در این حالت ماساژ قلبی بی تاثیر است. سپس باید در کنار مصدوم زانو زد و زاویه ای که دستها و آرنج با قفسه سینه دارند باید کاملاً عمود بر قفسه سینه ی مصدوم باشد. دستها در نیمه پایین جناق سینه و گودی قسمت برجستگی کف دست، در قسمت رو به پایین جناق سینه قرار گیرد و انگشتان هردو دست در هم فرو رود و سپس اقدام به ماساژ قلبی شود.
نشانه ی ایست قلبی، درد شدید در قفسه سینه و بین استخوان جناق است و این درد سینه به پشت، دست چپ و گردن هم سرایت می کند.
دومین نشانه ی ایست قلبی عرق شدید بدن است. همچنین رنگ پریدگی، نبض ضعیف، احساس تهوع، ترس و اضطراب، از پیامدهای دیگر ایست قلبی است.
چگونه می توانیم فردی را که دچار ایست قلبی شده است از مرگ نجات دهیم؟
١- مصدوم را باید روی سطح صاف و سخت قرار دهیم. لباس او را شل کنیم تا بدن راحت تر فعالیت کند.
۲- سر مصدوم را به عقب بر گردانیم. این کار به خاطر این است که مجرای تنفسی مصدوم باز شود و او بتواند تنفس کند.
۳- اگر دندان مصنوعی یا جسم خارجی وجود دارد باید از دهانش خارج کنیم.
۴- ماساژ قلبی را شروع می کنیم. انتهای کف دست را روی جناق سینه می گذاریم و با هر دو دست ۳ تا ۵ سانتی متر بطور عمود فشار وارد می کنیم.
در ماساژ قلبی محل گذاشتن دست بسیار مهم است. در انتهای جناق سینه ضایعه کوتاهی وجود دارد که حدود ۲ انگشت بالاتر از آن محل گذاشتن دست است. کف دست کمک کننده باید بر روی همین منطقه قرار گیرد نه بالاتر و نه پایین تر. چون در زیر همان منطقه قلب قرار دارد. به این ترتیب با فشار دست قلب وادار به ادامه فعالیت می شود.
دست ما باید بین ۵-۳ سانتی متر روی قفسه سینه فشار وارد کند.
چه تعداد ماساژ قلبی لازم است؟ معمولاً بین ۱۰۰- ۸۰ بار در دقیقه باید ماساژ قلبی بدهیم تا مطمئن باشیم یک ماساژ قلبی مؤثر داده شده است.
اگر ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی توسط یک نفر انجام شود باید به ازای هر ۱۵ ماساژ قلبی دو بار تنفس به مصدوم داده شود. ولی اگر این کار توسط دو نفر انجام گیرد به ازای هر ۵ ماساژ قلبی یک تنفس به فرد مصدوم داده می شود. این کار بایستی با خونسردی کامل انجام گیرد.
آخرین نکته اینکه اگر ماساژ قلبی و فشردن قفسه سینه به صورت صحیح صورت نگیرد چه بسا می تواند منجر به شکسته شدن دنده ها و جناق سینه شود که خود این شکستگی می تواند موجب آسیب رسیدن به ریه ها، طحال و … مصدوم شود.
سوختگی ها و مسمومیت- بخش اول
سوختگی های حرارتی
پیشگیری از بسیاری از سوختگیها آسان است مثلاً اجازه ندهیم بچه های کوچک با آتش بازی کنند و یا کبریت یا چراغ را از دسترس بچه ها دور نگه داریم و یا حتی دسته ماهیتابه را به گونه ای روی گاز قرار دهیم که با برخورد اشخاص واژگون نشود و یا اجازه ندهیم کودکان در آشپزخانه بازی کنند.
سوختگیهای جزئی تاول ایجاد نمی کنند.
برای تسکین درد و کاهش آسیب، قسمت سوخته شده ی بدن را فوراً در آب سرد قرار دهید. استفاده از وازلین، پماد یا روغن اصلاً توجیه نمی شود و آب سرد کاملاً کافی است.
سعی کنید از دستگیره های بند دار استفاده نکنید و خلاصه اینکه مسائل ایمنی را برای جلوگیری از سوختگی در نظر داشته باشید. اگر در محل سوختگی تاول ایجاد شده، تاول را دستکاری نکنید. بهتر است محل سوختگی را با آب کاملاً شسته و با گاز استریل محل سوختگی را پوشیده نگه دارید.
سوختگیها ممکن است بر اثر حرارت، الکتریسیته و مواد شیمیایی ایجاد شوند. در زمان ایجاد سوختگی چون سطح دفاعی بدن آسیب می بیند و سیستم ایمنی بدن تضعیف می شود احتمال عفونت بالاست. در سوختگیهایی که بیشتر از ۵/۲ سانتی متر بدن را فرا می گیرند و یا بر اثر الکتریسیته ایجاد شده اند و یا ۹٪ کل بدن را در بر می گیردند نیاز به مراقبتهای پزشکی دارند
سوختگیها بر اثر عمق سه دسته هستند:
– سوختگیهای سطحی
– سوختگیهای متوسط
– سوختگیهای عمیق
در سوختگیهای سطحی فقط لایه های سطحی پوست آسیب می بینند و علائم آن این است که بیمار درد شدید دارد، تورم و قرمزی در ناحیه سوختگی دیده می شود. اگر این سوختگی ها به خوبی مراقبت شوند چند روزه بهبود یافته و هیچ آثاری هم از خود به جا نمی گذارند.
سوختگیهای متوسط لایه های عمیق تری از پوست را درگیر می کنند و همراه تاول هستند و از آنجائیکه احتمال عفونت در این نوع سوختگی بیشتر است مراقبتهای پزشکی باید با دقت بیشتری صورت گیرد.
سوختگیهای عمقی سطح زیادی از پوست را از لحاظ عمقی درگیر می کنند. در این سوختگی ها معمولاً سطح پوست سفید رنگ می شود و به خاطر آسیب جدی عصبها که در اعماق پوست واقع شده اند، این سوختگیها معمولاً درد ندارند و ناحیه سوخته بی حس است. این نوع از سوختگیها احتیاج فوری به مراقبتهای پزشکی دارد.
اقداماتی که در زمان ایجاد سوختگی می توانیم انجام دهیم:
در سوختگیهای سطحی سطح را با آب سرد به مدت ۱٠ دقیقه بشوئیم تا درد و التهاب کاهش پیدا کند و اگر آب سرد در دسترس نبود از هر مایع خنک دیگری مثل شیر نیز می توانیم استفاده کنیم.
بعد از آن باید وسایلی مانند ساعت، انگشتر، کمربند و هر چیزی که به سطح سوخته فشار می آورد را خارج کنیم چون بعد از مدتی ناحیه سوخته ورم می کند و خارج کردن این اشیاء مشکل می شود.
به هیچ وجه نباید سطح سوخته را دستکاری و یا از پمادی برای سطح سوخته استفاده کنیم.
بعد از شستشوی ناحیه سوخته آن را با یک پارچه تمیز و استریل پانسمان می کنیم و اگر احتمال عفونت در روزهای بعدی زیاد بود آن را به پزشک ارجاع می دهیم.
در مورد سوختگیهای شدید ممکن است فرد در حال شعله ور شدن آتش دچار سوختگی شده باشد یعنی آتش تمام لباس و اعضای فرد را در بر گرفته باشد. برای اینکار باید مصدوم را آرام کرده و از او بخواهیم بی حرکت بماند زیرا تماسش با هوا باعث شعله ورتر شدن مصدوم می شود.
مصدوم را با پتو یا پرده می پوشانیم و آتش را خاموش می کنیم. سپس عضو سوخته را با آب خنک شستشو می دهیم تا کاملاً التهاب و سوزش آن بیفتد و اقدامات اولیه ذکر شده را انجام می دهیم.
در هنگام کمک به افرادی که دچار سوختگی شده اند این موارد را به خاطر بسپارید:
۱- استفاده از آب سرد به مدت ۳٠ دقیقه
۲- ضد عفونی نگهداشتن محل سوختگی
سوختگی شیمیایی
مواد شیمیایی وجود دارند که برای پوست سوزش آور هستند و باعث سوختگی در سطح پوست بخصوص در چشمها می شوند. البته مواد غلیایی و شیمیایی بسیار قوی، بیشتر در موارد صنعتی استفاده می شوند ولی ممکن است بسیاری از مواد شیمیایی که ما در طول روز با آنها سر و کار داریم سوزاننده باشند. مثل رنگ برها، مواد پاک کننده و صابون.
مواد شیمیایی که باعث سوختگی در سطح پوست می شوند می توانند علائمی را ایجاد کنند مثل تورم، قرمزی، سوزش و ایجاد تاول در سطح پوست.
اگر به چنین موردی از سوختگی در منزل برخورد کردیم باید بلافاصله عضو سوخته را زیر آب سرد بگیریم و باید مطمئن شویم که جریان آب، ماده شیمیایی را بطور کامل از سطح پوست پاک می کند چون در غیر اینصورت آب می تواند باعث پخش مواد شیمیایی در سطح پوست شده و سوختگی را گسترش دهد.
بعد از این اقدام یک پانسمان با پارچه استریل یا بدون پرز انجام می دهیم. سطح سوخته را نباید دستکاری کرده و یا از پماد، لوسیون و یا هر ماده دیگری برای سطح سوخته استفاده کنیم.
اگر سوختگی وسیع و یا احتمال عفونت زیاد است مصدوم را به یک مرکز درمانی ارجاع می دهیم.
ممکن است مواد شیمیایی جامد یا مایع وارد چشم شده و باعث آسیب جدی به چشمها شوند. چشمی که با مواد شیمیایی تماس پیدا کرده معمولاً بسیار قرمز، ملتهب و دردناک است و اشک ریزی بسیار زیادی دارد و ممکن است چشم مانند زمان پس از مواجهه با نور خود به خود بسته شود.
اولین اقدام در مواجهه با چنین مصدومی این است که بالافاصله سر مصدوم را بصورت کج زیر شیر آب بگیریم و آب سرد را وارد چشم مصدوم کنیم، بطوریکه از یک گوشه وارد و از گوشه دیگر خارج شود و تمام سطح چشم را شستشو دهد ولی اگر این امکان وجود ندارد با یک شیشه آب تمیز سطح چشمها را بشوئیم . بعد از آن از بیمار خواهش کنیم که به هیچ وجه چشمها را نمالد زیرا مالیدن، باعث می شود ماده شیمیایی در سطح چشم پخش شده و آسیب چشم بیشتر شود.
بعد از شستشو یک باند استریل چشم، روی چشم بیمار قرار می دهیم و بیمار را سریعاً به یک مرکز فوریتهای پزشکی ارجاع می دهیم.
بخش دوم
مسمومیت
هر ساله میلیونها نفر در سراسر جهان دچار مسمومیت می شومند. سم به موادی گفته می شود که با ورود آن به بدن فرد، سلامت او را به خطر می اندازد. در هنگام کمک به افراد مسموم توجه فوری و سرعت عمل بسیار مهم است. زیرا با هر لحظه تردید میزان بیشتری سم وارد خون فرد شده و خطر مرگ را افزایش می دهد.
همیشه باید به خاطر داشت که سم آفات نباتی، داروها و نفت را در جای مشخصی دور از دسترس افراد نگه داشت.
اصولاً مواد غذایی اگر به صورت غیر بهداشتی و ناصحیح نگه داری شوند، می توانند منبع بسیار خوبی برای رشد میکروبها و باکتریهای آسیب رسان باشند.
از جمله میکروبهایی که می توانند داخل مواد غذایی رشد کنند، استاکلوف کلئوس یا استاکلوف طلایی است که در داخل مواد غذایی سم ایجاد می کند و این سم می تواند باعث مسمومیت برای فردی شود که این غذا را مصرف کرده است.
یکی دیگر از این میکروبها که می توانند در مواد غذایی رشد کنند و آسیب رسان باشند سالموتلا است.
علائم مسمومیت با استاکلوف کلئوس بسیار سریع ظاهر می شود. حدوداً ۶- ۲ ساعت بعد از مصرف مواد غذایی مسموم، فرد دچار تهوع، دل درد، استفراغ و حتی اسهال می شود. در مواردی که میزان سمّ خورده شده زیاد باشد ممکن است علائم شوک در فرد مسموم ایجاد شود. این علائم بصورت اختلال هوشیاری، افزایش ضربان نبض و کاهش فشار خون است.
معمولاً مدت زمان بروزعلائم مسمومیت با میکروب سالموتلا طولانی تر است و ظرف ۲-۱ روز بعد از مصرف ماده غذایی ممکن است ظاهر شود. علائم ممکن است بصورت ایجاد تب، تهوع، دل درد، اسهال و خیلی به ندرت علائم شوک باشد.
در برخورد با افرادی که با مواد غذایی مسموم شده اند ما اقدامات زیادی نمی توانیم انجام دهیم جز اینکه آنها را وادار به استراحت کرده و از مایعات فراوان استفاده کنیم و اگر مسمومیت خیلی شدید است آنها را سریعاً به بیمارستان برسانیم.
میکروب دیگری وجود دارد که در مواد غذایی رشد می کند و می توانند بسیار خطرناک باشد. این سم بسیار کشنده است و معمولاً در غذاهای کنسرو شده ایجاد می شود و در این نوع غذاها این میکروب به سرعت رشد می کند و سم آزاد می کند.
همچنین در بچه های زیر یکسال خوردن عسل می تواند این بیماری را ایجاد کند. این میکروب در داخل عسل هم می تواند رشد کند. علائم این میکروب بصورت فلج است زیرا روی سلسله اعصاب مرکزی اثر می گذارد و فرد را با خشکی دهان، یبوست، تهوع، اختلال در بلع مواجه می کند و به تدریج که فلج به طرف پایین می رود اختلالات تنفسی هم ایجاد می شود که بسیار خطرناک است و منجر به خفگی می شود.
ما اقدامات زیادی برای این بیماران نمی توانیم انجام بدهیم. این بیماران باید سریعاً به بیمارستان انتقال داده شوند تا مراقبتهای پزشکی برای آنها انجام گیرد و برای تشخیص حتماً باید بقایای غذای خورده شده به آزمایشگاه انتقال داده شود.
برای شستشوی معده ی بیمار بهتر است از کمی آب ولرم با کمی پرمنگنات استفاده کنیم مثلاً در یک سطل ۲٠ لیتری آب ۲٠ گرم یا یک قاشق پرمنگنات کافی است. یعنی یک در ۱٠٠٠.
برای کمک به افراد مسموم با غذا توجه به این نکات ضروریست:
– دانستن عامل مسمومیت
– برگرداندن هر چه سریعتر غذای مسموم
– گرم نگهداشتن بیمار
– رساندن بیمار به مراکز درمانی
خونریزی
خونریزی یکی از مهمترین مسائل در ایجاد مرگ و میر است و کنترل خونریزی می تواند نقش مهمی در جلوگیری از مرگ و میر مصدوم داشته باشد.
در افراد عادی اگر ۵٠٠ سی سی تا نیم لیتر خون از دست بدهند ممکن است تغییر محسوسی در عملکرد بدن ایجاد نشود ولی اگر این خونریزی به ۵/١ لیتر برسد و نزدیک به ۳/۱ حجم خون را در برگیرد، این یک شرایط بحرانی را ایجاد می کند و نیاز به اقداماتی دارد و سریعاً باید جلو هدر رفتن خون را گرفت.
در مواقع مواجه شدن با فردی که دچار خونریزی است یکسری علائم و نشانه هایی وجود دارد که به ما کمک می کند تا متوجه شویم که شرایط خونریزی فرد در چه وضعیتی است و بتوانیم میزان خونریزی فرد را ارزیابی کنیم و کثرت این خونریزی را مشخص کنیم.
اولین مسئله این است که صورت و لبها ممکن است رنگ پریده شوند. معمولاً وقتی به پوست این افراد دست بزنیم سرد و مرطوب است و دلیل آن هم این است که عروقی که خون رسانی را به پوست انجام می دهند در مواقع حیاتی بدن یک واکنشی دارند که سعی می کنند خونی را که جریان پیدا می کند، به اندام حیاتی سوق دهند. بنابراین خون کمتری به سطح پوست می آید و ما با یک پوست سرد و مرطوب مواجه می شویم.
معمولاً نبض این افراد تند، ولی ضعیف است و این به خاطر این است که جریان خون در بدن فرد کاهش پیدا کرده است.
علامت بعدی این است که زمانی که خون رسانی به مغز کاهش پیدا می کند، یکسری علائم مغزی قابل رؤیت است. این علائم می تواند بصورت اختلال حواس، سرگیجه، اختلال در دید و ضعف است.
در عین حال که این علائم دیده می شود ممکن است فرد مصدوم را دچار اضطراب کند. همچنین مصدوم ممکن است احساس تشنگی و عطش کند که می تواند این عطش هم به آب باشد و هم به هوا.
معمولاً تنفس فرد تند می شود چون وقتی حجم خون کاهش پیدا کرد، اکسیژن خون کم می شود و فرد سعی می کند با تنفس بیشتر این کمبود اکسیژن را جبران کند.
اقدام اولیه در مواجهه با فردی که دچار خونریزی شده و این علائم در او ظاهر گشته، این است که جریان خون را به طرف عضوی که در حال خونریزی است، کاهش دهیم.
که این کار را با دو روش می توانیم انجام دهیم:
– با ایجاد فشار
– قرار دادن عضو آسیب دیده بالاتر از سطح بدن.
فشار می تواند به صورت مستقیم یا غیر مستقیم باشد. فشار مستقیم به این صورت است که با یک پارچه تمیز و هر چه که در دسترس است، فشار مستقیم به محل خونریزی بیاوریم. زمانی که فشار مستقیم به محل خونریزی وارد می کنیم، معمولاً رگ پاره شده مسدود می شود و جریان خون به آن ناحیه کاهش پیدا می کند و خون در آن ناحیه منعقد می شود.
باید بر روی سطح خونریزی پارچه گذاشت و در صورت ادامه یافتن خونریزی نیازی به برداشتن آن نیست، بلکه باید بر روی آن دوباره پارچه بگذاریم و با باند ببندیم و قبل از رسیدن بیمار به پزشک، نباید باند برداشته شود.
فشار مستقیم می تواند بین ۱۵-۵ دقیقه ادامه داشته باشد. در زخم هایی که بطور معمول ایجاد می شود این فشار می تواند خونریزی را قطع کند.
اگر با فشار مستقیم خونریزی قطع نشد، اقدام به فشار غیر مستقیم می کنیم و بر روی عروقی که در حال خونریزی هستند و بیشتر هم در خونریزیهای شریانی و یا خونریزیهایی که سرخرگ دچار پارگی شده است، فشار وارد می کنیم. ولی باید توجه کرد فشار به شریان اصلی، چون خون رسانی را به کل عضو قطع می کند نباید زیاد ادامه یابد. بلکه باید متناوباً این فشار اعمال شود تا خونریزی قطع شود.
آخرین کمکی که هر فرد می تواند به فرد مصدوم بکند استفاده از شریان بند است. شریان بند نواری پهن است که به فاصله ۴ انگشت بالای زخم بسته می شود و با یک چوب پیچیده می گردد تا شل و سفت کردن آن آسان باشد و رگ اصلی را که دچار خونریزی شده مسدود کند.
چون استفاده از شریان بند ممکن است خطراتی را هم برای مجروح به همراه داشته باشد توجه به چند نکته بسیار مهم و اساسی است:
١- نوار شریان بند نباید نازک و برنده باشد. بلکه باید پهن و نرم باشد مثل جوراب بلند.
۲- محل بستن شریان بند بهتر است زیر بغل یا کشاله ران و از روی لباس باشد.
۳- زیر محل بستن شریان بند با دستمال پوشیده شود تا به پوست آسیب نرسد.
۴- تا زمانیکه مجروح به پزشک یا مراکز درمانی انتقال می یابد، باید شریان بند هر ۱٠ دقیقه یکبار رها شود تا خون در عضو مجروح جریان یابد و همواره نبض در زیر آن احساس گردد.
۵- بهتر است ساعت بستن شریان بند را روی باند یادداشت کنیم. اگر توقف جریان خون بیش از ۱۵دقیقه ادامه داشته باشد، به اعصاب و شریانهای درد آسیب وارد شده و بافتها در اثر نرسیدن اکسیژن آسیب می بینند. پس رها کردن شریان بند هر ١٠ دقیقه، به بافتها اجازه می دهد که از اکسیژن و مواد غذایی موجود در خون استفاده کنند و آسیب نبینند.
۶- باید نوار شریان بند را به آسانی باز کرد. ممکن است باز کردن سریع شریان بند باعث درد مجروح شود

زلزله
زلزلهآمادگی در برابرزلزله
اگر زمین لرزه ای در همین لحظه اتفاق بیفتد، چه می کنید؟
در طی هشتاد سال گذشته مملکتمان بطور متوسط در هر سال یک زلزله با بزرگی بیش از ۶ ریشتر به خود دیده است و این نشان دهنده آن است که هیچ نقطه از ایران را نمی توان در مقابل وقوع زلزله مصون پنداشت، با توجه به این مطالب باید هرچند وقت یکبار انتظار زلزله های
کم و بیش بزرگ را در یکی از نقاط ایران داشته باشیم. زلزله یک واقعیت زندگی در ایران است و مردم باید زندگی با زلزله را بیاموزند.
رعایت نکات ایمنی
قبل از وقوع زلزله:
از آنجا که زلزله خبر نمی دهد باید پیش از وقوع آن تدابیر ایمنی خاص و مهمی بشرح زیر اندیشیده شود:
۱- مکانی را انتخاب کنید که همه اعضای خانواده بعد از وقوع زمین لرزه در آنجا جمع شوند.
۲- یک یا چند نقطه امن را در هر اتاق انتخاب کنید تا در مواقع ضروری بتوانید به آن نقطه پناه ببرید.
۳- نقاط امن محل کار و سکونت خود را روی نقشه ای مشخص کنید و آن را در اختیار نزدیکان خود قرار دهید.
۴- تمرین های دوره ای نجات از خطرات زلزله را هرچند وقت یکبار انجام دهید.
۵- دوره کمک های اولیه بویژه آموزش احیای قلبی و ریوی را از طریق هلال احمر شهر خود بیاموزید.
۶- از استحکام و مقاومت ساختمان محل زندگی خود در برابر زمین لرزه مطمئن شوید.
۷- محل خواب شما نباید در کنار پنجره، زیر لوستر، تابلو، آینه و سایر اشیای شکننده و آویزان باشد.
۸- راهروها و خروجی های منزل را بررسی کنید و وسایلی را که ممکن است بعد از وقوع زلزله سد راه شوند از آن مکانها دور کنید.
۹- وسایل سنگینی را که هنگام وقوع زلزله ممکن است سقوط کنند. مانند کتابها، گلدانهای آویز و لوسترها، در محل خود محکم کنید.
۱۰- اشیای بزرگ و سنگین را در قفسه های پائین تر قرار دهید و قفسه ها را محکم به دیوار متصل کنید.
۱۱- اشیائی را که در قسمت خارجی ساختمان قرا ردارند، مانند کولر، گلدانهای پشت پنجره و ظروف موادغذایی، در جای مناسبی قرار دهید و یا در جای خود ثابت کنید.
۱۲- شیروانی و کلاهک دودکش های بخاری را که در زمان وقوع زلزله ممکن است سقوط کنند، بازرسی کنید.
۱۳- ذخیره آب و غذا به اندازه مصرف ۳ روز آماده کنید. در صورتی که این ذخایر بصورت کنسرو نباشد، هر دو هفته یکبار، آنها را تجدید کرده تا فاسد نشوند.
۱۴- همواره کیف امداد و نجات هلال احمر را در منزل آماده داشته باشید.
۱۵- مواد شیمیایی سمی و خطرناک را در ظرف پلاستیکی مطمئن و در پائین ترین قسمت گنجه ها و دور از دسترس کودکان قرار دهید.
۱۶- چفت و قفل درهای کابینت ها و کمدها را نصب کنید تا موقع لرزش بسته بمانند.
۱۷- سعی کنید، پشت بامها، فونداسیونهای دیوارها و دودکش ها را از نظر پایداری و سلامت چک و کنترل کنید.
۱۸- بایستی برای مواقع اضطراری وسایلی مانند آچار لوله و آچارهای تنظیم جهت بستن خطوط اصلی گاز و آب در دسترس داشت. افراد خانواده بایستی یاد بگیرند که در کجا و چگونه خطوط لوله، آب، گاز، برق و… را ببندند، همچنین آچارهای لوله و هلالی دستی را برای روز مبادا در دسترس داشته باشید.
۱۹- در محل کارتان ابزار آلات رایانه مثل کیس ها، چاپگرها و … از پرت شدن و لغزش موقع زلزله با قراردادن در ارتفاعات کمتر ایمن و محکم سازید، همچنین CPU را نزدیک کف اتاق قرار دهید.
۲۰- نزدیک ترین محل های امدادرسانی مانند جمعیت هلال احمر، درمانگاه آتش نشانی و قرارگاه نیروی انتظامی را که در هنگام حادثه می توانند به شما کمک کنند، شناسایی کنید.
۲۱- خانه، خانواده و اموالتان را در برابر زلزله بیمه نمایید.
۲۲- به هر کسی نشان دهید که چگونه و در چه زمانی جریان گاز، آب و برق را قطع نماید.
رعایت نکات ایمنی هنگام وقوع زلزله:
حتماً در هنگام وقوع زلزله به نکات زیرتوجه کنید:
۱- هنگام وقوع زلزله علاوه بر حفظ خونسردی و آرامش که مهمترین اصل است بایستی خود را در جای مناسب و ایمن قرار دهید که ساده ترین حالت آن از دستها جهت محافظت سر استفاده شود و اگر در زیر یک میز پناه گرفتید سعی کنید پایه های میز را محکم بگیرید.
۲- هنگام وقوع زلزله سراسیمه و وحشت زده نشوید و سعی نکنید بدوید، زلزله ها معمولاً بعد از صداهای بلند رخ می دهند، لذا برای کمک به خود و دیگران سریع العمل باشید.
۳- اگر در منزل هستید، موقع زلزله از کنار پنجره ها دور شوید. از قفسه های کتاب، کابیت های ظروف و اثاثیه چینی، تابلوهای سنگین، گیاهان آویزان تزئینی، بخاری، اجاق، زیر وسایل سنگین و دیگر وسایل و اشیایی که ممکن است سقوط کنند فاصله بگیرید و دور شوید.
۴- خود را زیر میز سنگین و بسیار محکم که در قسمت درگاه اتاق محافظت شده یا در امتداد یا در طول یک دیوار داخلی است انداخته و به پایه های آن دست انداخته و محکم نگهدارید و اگر میز در هنگام زلزله حرکت نمود با آن حرکت نمایید و یا در کنار دیوارهای داخلی ساختمان پناه بگیرید.
۵- اگر در پیاده رو یا در کنار یک ساختمان بلند هستید، به قسمت درگاه یا راهرو بروید و خود را از افتادن آجرها، شیشه ها و دیگر اشیاء محافظت نمایید.
۶- اگر در بیرون خانه هستید به طرف منطقه عاری از ساختمان، دور از درختان، سیمها و دکل ها و… بروید.
۷- اگر در حال رانندگی هستید به کنار جاده رانده و خودرو را متوقف کنید سپس اتومبیل را خاموش کنید ولی کلید را از جایش بیرون نیاورید و در داخل آن بمانید و از رادیو استفاده کنید.
۸- موقع رخداد زلزله از آسانسور و راه پله برقی استفاده نکنید.
۹- هنگام رخداد زلزله و یا زمان حس کردن پیش لرزه ها در صورت امکان جریان گاز، برق، آب و… قطع کنید.
۱۰- اگر در آشپزخانه هستید اجاق را در اولین علامت لرزش خاموش کنید و به سرعت زیر یک پیشخوان یا میز سنگین یا قسمت درگاه اتاق پناه بگیرید و از پنجره ها و دیوارهای بیرونی دور شوید.
۱۱- معمولا راهرو یکی از ایمن ترین مکان هاست، البته اگر با اشیاء و وسایل دیگر مملو نشده باشد.
۱۲- گاراژها و آشپزخانه خطرناکترین محل برای زلزله هستند، سعی کنید اتاقهایتان حداقل یک خروجی اضطراری داشته باشد.
۱۳- اگر در زیر آوار ماندید و کس دیگری در کنار شماست و احتیاج به کمک داشت به او کمک کنید، مثلا به او تنفس دهان به دهان بدهید. از چراغ قوه تان استفاده کنید کبریت را هرگز روشن نکنید.
۱۴- به سیم های افتاده دست نزنید و از نشتی گاز مطمئن شوید و از پل های عابر پیاده و پل های ماشین رو دور شوید.
۱۵- کپسول آتش نشانی مناسبی در منزل داشته باشید، در مورد نحوه استفاده از آن آموزش ببینید و حتی الامکان آن را در آشپزخانه قرار دهید.
پس از وقوع زلزله چه باید کرد؟
۱- آرامش خود را حفظ کنید و دیگران را نیز به آرامش فراخوانید.
۲- برای مقابله با خطرهای ناشی از پس لرزه احتمالی آماده باشید.
۳- ابتدا خود را وارسی کنید، ببینید زخمی هستید یا خیر، در صورت زخمی بودن وضع مصدومیت خود را کاملا درک کنید و اگر زخمی نیستید به کمک افراد دیگر بشتابید.
۴- با پوشیدن شلوار بلند، پیراهن آستین بلند، خود را از خطرات آتی مصون سازید.
۵- کفش هایتان را در تمامی مناطقی که شیشه های شکسته یا دیگر اشیاء ریخته بپوشید.
۶- به همسایگانی که احتمالا کمک های خاصی نیاز دارند کمک کنید افراد مسن یا معلول نیاز به کمک بیشتری دارند.
۷- افراد زخمی را با پتو پوشانده و گرم نگه دارید و به آنها اطمینان و دلگرمی داده و آرامش خود را حفظ کنید.
۸- بعد از زلزله اگر کسی نمی تواند تنفس را بخوبی انجام دهد، یا تنفس وی قطع شده به او تنفس دهان به دهان بدهید، محل خونریزی را با فشار دادن به زخم یا بستن بالای آن متوقف نمایید.
۹- از تجمع در خیابان ها بپرهیزید و مسیرها را برای عبور و مرور وسایل نقلیه امدادی، باز بگذارید.
۱۰- به تماشای مناطق اطراف نروید و از نزدیک شدن به ساختمان های تخریب شده خودداری کنید.
۱۱- خیابان ها و معابر را برای عبور و مرور و وسایل اورژانسی و اضطراری تمیز نمایید ولی به سیم های برق دست نزنید.
۱۲- از تلفن به جز در موارد اضطراری و برای گزارشاتی مثل آتش سوزی، اقدامات پزشکی، جرمها و… استفاده ننمایید.
۱۳- با مامورین ایمنی، آتش نشانی، پلیس و… همکاری نماید.
۱۴- تصمیم بگیرید خود و خانواده تان بعد از پراکنده شدن دوباره در جای معین و از قبل معلوم شده ای گردهم آیید.
۱۵- لوازم پزشکی، جعبه کمک های اولیه، چراغ قوه، رادیو و باطری اضافی و اسناد و مدارک مهم و مقداری پول، غذا، در پناهگاه اضطراری با خود همراه داشته باشید.
۱۶- اگر لازم است که خانه تان را ترک نمایید، به طور واضح نامه ای بجا بگذارید تا در پیدا کردن شما کمک نماید.

مقاله کمک های اولیه

نظر خود را بگذارید .

تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به کانون مهندسین نور میباشد .

نقشه سایت
قالب وردپرس